Genezen, hoe dan?

Genezen, hoe dan?

Mensen worden in plaats van beter, gezonder steeds zieker. Wie heeft er geen kwaaltje, wie leeft nog zonder medicijnen, wie komt amper bij de dokter? Ondanks de wetenschap zijn er steeds meer ziekten en kwalen ontstaan en gebleven. Dat laat toch wel zien dat er iets niet klopt met hoe, wat de wetenschap denkt en doet ten aanzien van ziekte. Veel zaken, gewoonten, gedragingen, wensen, bezigheden  worden als normaal gezien en vooral ook gepredikt, terwijl ze de mens echter zwakker maken, belasten en verwarren die vervormen en… ontmenselijken. Door veel ontwikkelingen zijn er gewoonten en eisen ontstaan die de mens echter onecht doen zijn. Ze kennen steeds minder zichZELF, waardoor ze gezonde status verliezen. En waar er al een erfelijke of omgevingsbelasting was of is, wijten ze deze aan toeval of pech of zelfs straf, maar kennen ze de weg naar binnen toe niet meer. Genezen is niet een materieel iets, dat geldt voor alleen het lichaam.

Ook de ziel is niet met materiële middelen te genezen. Immers, de ziel bestaat niet uit stof, maar uit licht of te wel bewustzijn. Mensen zoeken adequate hulp in de materie omdat ze het geestelijke niet meer voor vol aanzien, ze onwetend zijn of er niet eens van bewust zijn dat zij in wezen een geestelijk wezen zijn dat bestaat uit… licht. De wetenschap weet wel dat er ‘ergens geest moet zijn’, maar onderzoekt die wereld niet en kán dat ook niet omdat die wereld niet van stof en verstand is, maar van licht, leven en liefde, wat niet in een laboratorium of collegezaal te onderzoeken of te bewijzen ís!

Het zoeken met verstand en materie is zo sterk geïdealiseerd, dat het geestelijke niet meer wordt toegelaten, al is het maar omdat het ‘immers niet te bewijzen is dat het werkt’.

De zelfgenoegzaamheid om dit geestelijke dan maar weg te laten in wegen tot genezing of voorkómen van ziekte is er schuldig aan dat deze weg ook niet wordt gekend en wordt benut. Zeker als we het over God hebben, die nodig is bij het voorkomen van ziekte en het genezen, geven we amper thuis, maar missen we een geweldige en afdoende mogelijkheid in preventie of helen van wat doet lijden.

Het is niet voor niets dat alternatieve geneeswijzen zo onder vuur liggen en meeste artsen er niets van weten of niets van willen weten. Ieder zijn vak, maar samenwerken zou veel meer mogelijk maken voor de patiënt en enorm veel geld en moeite besparen. Waarom dan grote tegenwerking terwijl veel mensen toch kiezen voor allerhande natuurlijke geneesmethoden? En is dan het natúúrlijke het antwoord en wat is dan ‘natuurlijk’?

De allopathie erkent het geestelijk werkzame niet. Maar juist het gebruik van de geestelijke potentie die hoort bij bijvoorbeeld een bepaald kruid, of mineraal wordt in de aanvullende natuurlijke geneesmethoden gebruikt voor lichamelijke genezing maar ook als hulp bij groei in geestelijk inzicht. Kort gezegd, een gééstelijke hoedanigheid in een toepassing kan een aanvulling zijn voor licht in de ziel. Het leven dat een organisme of zelfs ook vorm bezielt, bestaat in wezen uit bepaalde intelligentie, bepaald bewustzijn, bepaald licht. Dat licht kan er in een mensenziel tekort zijn. Kunst is het om dat tekort aan te vullen, of bewustzijn dat ‘opgesloten, genegeerd, verstopt, weggezet is omdat die ziel het niet wil, niet begrijpt, iets teveel pijn doet, vrij te maken, waardoor vergroting van bewustzijn volgt. Kort gezegd, is het de bedoeling dat de ziel een licht opgaat en dat zij dat licht laat schijnen (laat zien). Ze kan dan werken aan haar leefstijl, gedragingen, wensen waardoor ziekte in het lichaam voorkomen kan worden of zelfs geneest, als die ziekte al manifest is. Kortom de ziel heeft een gebrek en dat gebrek kan opgelost door licht waarin het nodige in zit. Dit aspect van genezen is ontzettend belangrijk.

Men zegt wel met grote vaart: ’je bent wat je eet’, maar als het om medicatie, drugs, lekkernijen enzovoort gaat, willen we er niet van horen. We moeten immers dan onze wensen, gewoonten en neigingen bekijken en mogelijk herzien. Een kruid kan als fytotherapeutisch middel of als homeopathische verdunning gegeven worden en kan op verschillende wijzen haar werk doen. Zo kan een natuurlijk middel inwerken op de ziel, maar ook op het fijnere lichaam of op de juist grovere delen van dat lichaam. Je kunt met natuurlijke stoffen dus op verschillende golflengten iets toevoegen, waardoor evenwicht weer hersteld wordt.

Een natuurlijk middel kan dus de ziel, maar ook het lichaam versterken, voeden, ontgiften. In wezen gaat het om licht – dus léven – toevoegen.

Zodra je een werkzame materiële organische stof extraheert en isoleert, haal je de natuurlijke omgevingsfactoren weg, die er juist voor zorgen dat een stof niet, minder schadelijk is, of (juist) grotere heelkracht heeft. Dit geldt voor het bewustzijn, het licht, maar ook dus voor de materiële stoffen in een kruid, ander gewas, of mineraal. De wetenschap isoleert helaas dikwijls een geneeskrachtige stof, die dan echter eerder schadelijk is. Een voorbeeld is salicylzuur uit wilgenbast. In de vorm van het bekende aspirientje is salicylzuur op de lange duur of in bepaalde hogere mate schadelijk en ziekmakend. Zo kan salicylzuur een hiaat in het maagslijmvlies veroorzaken of zelfs kanker. In de natúúrlijke vorm is dit niet of amper het geval! De aanwezige stoffen in bast of blad beschermen waardoor die schadelijkheid niet optreedt. De hulpstoffen zorgen voor beter transport, betere opname en werking. Vermalen blad, poeder, essenties van onbespoten, natuurlijk gegroeide levensvormen kun je dus beter innemen. Deze vormen van toediening of gebruik is echter binnen het huidige systeem lastig in verband met verpakking, distributie, houdbaarheid of dosering. Kortom, we vinden bepaalde toepassingen van geneeskrachtige kruiden, planten omslachtig en onzeker. Toch kun je dikwijls een veel hogere dosering gebruiken zonder dat deze schadelijk is en heb je tegelijkertijd ook minder nodig van die stof om de beoogde werkzaamheid te bereiken. Uiteraard heb je gedegen vakkennis nodig van chemie, werkzaamheid, pathologie en anatomie om te bepalen wanneer en hoe een natuurlijk middel moet worden ingezet. Zelfzorg is goed, maar ook hier moet goede voorlichting zijn! Misschien zou er juist veel beter gebruik en effect volgen als een natuurlijke therapie serieus genomen zou worden. Er zou betere heling zijn en minder nutteloos of ook verkeerd gebruik. Fytotherapie (kruidengeneeskunde) of klassieke homeopathie is geen kwakzalverij maar een hoogstaande wijze van aanvullen van tekorten of weghalen van teveel (aan gifstoffen bijvoorbeeld). Gedegen opleiding, onderzoek en goed advies en juiste toepassing zijn van groot belang, ook hier.

Ook preventie is een grote kracht van natuurlijke interventies. Immers, je vult tijdig het tekort aan, neemt teveel weg of voorkomt dat er een teveel of tekort ontstaat. Omdat de mens een geestelijk wezen in een materieel voertuig (lichaam) is, kun je ook door vergroting van besef en inzichten helpen bij het aanpassen van leefstijl, opschonen van karakter waardoor meer harmonie ontstaat tussen wat je wil, wat je neiging is, wat bij je past en wat je doet of niet en wat je echte ware IK weet dat goed is en wat je zou moeten willen.

En ieder weet wel dat disharmonie een basis is voor welk disfunctioneren dan ook. Zelfs het piekeren om wie je wilt zijn of niet wilt zijn, een ophanden zijnde moeilijk gesprek of een leuke ontmoeting in het vooruitzicht kan er voor zorgen dat je de opstaande steen op het trottoir niet ziet, waardoor je struikelt en je been breekt. Een ‘vervelend’ mens kan je helpen om bij jezelf geduld, begrip te versterken. Het is maar hoe je omgaat met wat, wie op je pad komt: wil je ervan leren, je licht vergroten of ben je je licht aan het doven door kritiek en verzet tegen wat je gebeurt?

In de alternatieve geneeswijzen is inzicht in verbanden tussen geestelijke oorzaak en materiële en gééstelijke gevolgen als het goed is van groot belang. Voorkomen is beter dan genezen en… je wordt er een échter, beter, meer liefdevol mens door. Het gaat erom dat de mens bewust, dus met aandacht het leven leeft. Daar hoort ook bij concentratie op wat je aan het doen bent en niet tegelijkertijd piekeren of plannen. Multi tasken is een modewoord, want we moeten in deze tijd veel ballen in de lucht houden. Anders redden we het niet. Maar… rust vinden in jezelf en rust inlassen in het dagelijks leven, helpt mee – is zelfs noodzakelijk – voor de ziel opdat zij signalen uit het ZELF ontvangt, opmerkt en er iets mee kan doen. Vanuit chaos kun je deze signalen niet opvangen en vang je eerder ruis signalen op, waardoor je meent het goede te doen, maar in wezen iets doet dat je energie kost. Natuurlijk kosten alle dingen je energie, maar het mag nooit leiden tot extreme vermoeidheid, overwerktheid, excuses zoeken om het nodige, goede maar niet meer te (hoeven) doen.

Hoe druk je het ook hebt, hoeveel je ook moet doen, het mag je nooit dusdanig moe of ongelukkig maken waardoor je belangrijke dingen waardoor je jezelf kunt zijn en daarmee een andere dienen, moet of wilt nalaten! Je doet dan iets verkeerd.  Dat is de allereerste methode om ziekte te voorkomen en ook te genezen. Waar je meer wáár, meer écht JEZELF wordt zoals God dit in je IS, zul je gezonder zijn, al betekent het niet dat jou niets kan overkomen of jij geen lessen te leren hebt.

Als je goed contact hebt met je ZELF en dicht bij je ZELF blijft, zul je het leven makkelijker leven, al heb je heel veel verantwoording te dragen. Wanneer je vanuit je ZELF – dat is vanuit God in je hart – leeft, is het leven hoe dan ook makkelijker.

Maar goed, eerst zul je hiervoor het geestelijke moeten erkennen en herkennen. Ook hierin zijn er allerlei lagen, waardoor je kunt werken met veilige maar ook onveilige krachten. Het meest zekere en veilige is het werken met kennis en kracht die regelrecht van de Bron komt en niet via allerlei lagen waarvan je altijd risico loopt dat deze niet zuiver zijn en goed lijken te werken, maar in wezen ook weer doekjes voor het bloeden zijn of alleen maar de geest óf het lichaam beïnvloeden of zelfs de deur openzetten voor nog meer kwaad en ongemak. Het gaat er altijd om dat een patiënt zich bewust wordt van wie hij in wezen is, wat zijn doel is, zijn leefstijl herziet waarbij opoffering, bijstellen van gewoonten, zich ontdoen van dogma’s als deze hem afhouden van het zijn van zichzelf, ook horen. Genezen is niet altijd makkelijk en leuk. Het gaat erom telkens weer, iedere dag, in iedere situatie dat je je ZELF aan het woord laat. Je zult de waarheid dus ruimte in jezelf moeten geven, wat natuurlijk niet lukt als je denkt dat je lichaam, je hoofd denken, de buitenwereld het beter weten dan je ZELF.

Dit laatste is van allergrootst belang: ontdekken (de bedekking weghalen) wie je werkelijk bent, kunt zijn, dit ook willen en doen, omdat je de hoogste eer, aandacht geeft aan je Schepper die jou in volmaaktheid gemaakt heeft en een bedoeling heeft met jouw zo zijn. Ontdekken dat de bedoeling met jouw persoonlijkheid bijdragen aan liefde doen zou moeten zijn, zorgt voor zoveel mogelijk evenwichtigheid, welzijn, gezondheid en… vrede.

Eigenlijk is alle beperking afkomstig van het niet echt zijn zoals je werkelijk diep van binnen bent en het niet léven van een natuurlijke orde waarvan we toch echt afhankelijk zijn of je wilt, gelooft of niet. Dat uiteraard omgeving, mensen, familiebelastingen en geprogrammeerde overtuigingen of gewoonten mensen tot slaaf maken van materialisme, en mensen belásten, onvrij maken en verzwakken, zal duidelijk zijn. Deze beperkende zaken zullen echter verminderen naar mate de mens zich een doel stelt zoals de hoogste waarheid in hem is. Het kan zelfs zo zijn dat wat de wetenschap bijvoorbeeld ziet als gif of juist als goed, voor jou dan heel anders is! Zelfs gif kan jou dan bijvoorbeeld niet ernstig beschadigen. Als de dokter zegt: ’je hebt nog maar 3 maanden’, of ‘dit gaat nooit meer over’, of ‘je moet deze medicijnen gebruiken’,  is dit een materiële, verstandelijke uiting, maar niet altijd waarheid. Immers, iemand die niet gelooft in de kracht van de geest en dus niet weet hoe dit werkt, neemt deze kracht van de geest niet mee in zijn benadering, mening en behandeling! De dokter kan je gedeeltelijk genezing bieden, maar geen gehele genezing. Er moet dus openheid, geloof zijn voor een andere vorm ernaast of in plaats van.

De mens moet dan wel het referentiekader kennen en willen hanteren wil hij optimaal welzijn ervaren en verspreiden. Genezing en voorkomen van ziekte ligt in het kennen van je gééstelijke doel en wat jij daarbij als mens kunt toevoegen en tevreden zijn met de weg ernaartoe en ondertussen in volste vertrouwen doen wat je denkt dat een verrijking is. Genezen is helen, wat alleen mogelijk is als je je verbindt met de Bron die alles bevat wat jij nodig hebt. Gebreken aanvullen dus is mogelijk als je beseft dat je niet heel bent, maar wel heel kunt worden, omdat je in oorsprong uit Heelheid voortkwam, dus het in je hebt! Het ontbrekende moet toegevoegd. Dat ontbrekende is in essentie altijd een geestelijk iets. Immers, waar er geen passend bewustzijn, geen juiste intentie, juiste hoop, juiste liefde, juiste wil is, zal het gebrek zich gaan manifesteren. Een vorm is immers een uiting van bepaald bewustzijn, dat gééstelijk is. De aard bepaalt de vorm. Iets dat er is, is ooit, ergens eerst gedacht! Dat is iets wat ons niet zint.

We schrijven teveel het leed dat er is, toe aan pech, toeval, het hoort erbij, schuld van anderen of van stofjes tekort en teveel, falende systemen of het nu gaat om de gemeenschap, ons gezin of ons lichaam. Maar… ergens is iets begonnen… Een overtuiging, een wens, een bepaalde intentie werkt uit in een omstandigheid, situatie, gebeurtenis of vorm. Als je boos bent, laat je lichaam dat zien. Je hebt alleen bewustzijn en goede wil nodig om de ‘ware aard’ van die boosheid te erkennen en het niet goede ervan te herkennen en dit niet te willen… Bewust worden van waarom je kwaad wordt, is dus van cruciaal belang. Waarschijnlijk voel je je  beledigd, weet je niet beter, is jou geleerd harde woorden te spreken of boos te mogen zijn, vindt je jezelf of jouw mening of status belangrijker dan die van de ander, was je ongeduldig en veroorzaakte je zelf een situatie waarop de ander die ook niet volmaakt is – reageerde zoals hij op zijn beurt weer niet anders kan of kent….

Overal waar je in je ZELF zoekt waar jij fout ging, waar jij een heel klein kiempje vindt van een negatieve denkwereld, mening, plan, overtuiging, en je wordt dit bewust, kun je er pas iets aan doen. Zelfonderzoek – dus onderzoek van het ZELF – is van groot belang. Hiervoor heb je rust nodig. Daarom was er altijd al het dwingende advies een rustdag te houden. Deze rustdag viel na een week van werken. Ook voor nu geldt dat nog zo. We moeten ons leven leven door werkzaamheid, want anders gebeurt er niets. Echter dóór en mét en óm al dat werk gebeurt er veel en missen we vaak RUST. Al is het maar omdat we ons moeten inspannen om van alles en nog wat. In ons leven hebben we goede dingen, maar ook vervelende dingen. Ze horen beide bij het leven. Maar al met al worden we er moe van en ervaren we er vaak niet de rust door die we nodig hebben om ons te bedenken of dat wat we ervaren of denken te missen, goed is en bij ons past ja of nee. We hebben rust nodig om alles te bezien, van de fouten te leren en vooral ook om ons te bezinnen op waarom het ging zoals het ging en ons voor te nemen om de fouten niet meer te herhalen. Dat lukt natuurlijk niet als we zelfonderzoek uitstellen en niet toekomen aan rust. Op de ZON dag lukt het ons het beste om tot rust te komen, als we tenminste dan ook onze rust ervaren en er gelegenheid voor scheppen! Ook hier gaat het er weer om dat we in ons ZELF schouwen om te kijken welke bezigheden we nodig hebben of liever niet willen of beter maar niet zouden kunnen doen. Dat vraagt soms offers. Je wilt een boek lezen, naar het strand, naar de kerk, maar hoe is het met je familie en vrienden? Horen die er ook bij of passeer je deze omdat jouw rust er niet van komt? Zou je vroeg je bed uit kunnen om dan én naar het bos te kunnen gaan én naar je familie én een boek lezen of een uurtje inzicht opdoen op een ‘momentje voor je ZELF’?

Als we wekelijks zouden houden aan ZONdag, zou het heel LICHT in ons worden. Het ZELF in ons is immers niets anders dan LICHT, een zon, een lamp voor onze voeten en om ons pad te laten zien. En deze BRON is het volmaakte leven – God – die het leven ZELF is. Als we deze dus zoeken en meenemen, kan het niet anders, dan dat onze ziel optimale dingen wil en opdraagt aan haar lichaam, waardoor er optimale gezondheid blijft of kómt. Ik zeg ‘optimaal’, want het leven is niet perfect en niemand is perfect. Daarom heeft een mens geregeld meer of minder om te gaan met moeilijke omstandigheden. Deze zijn er echter omdat we ze zelf veroorzaakt hebben, naar ons toegetrokken hebben, we ze geërfd hebben of toelaten omdat we onsZELF kwijt zijn, niet meer geloven in onsZELF en buiten onsZELF staan en dus denken buiten het ZELF te kunnen leven.

Dat maakt ons leven onnodig zwaar en we worden er ziek door…

Iets kan in erfelijke aanleg aanwezig zijn, maar hoeft niet werkelijkheid te worden als de boodschap wordt begrepen, het gebrek wordt herkend en wordt aanvaard als middel om weer een stukje meer te helen. De weg van moeite en pijn is geen straf maar noodzakelijk voor groei, wat betekent leren van het tekort waardoor bewustzijn wordt toegevoegd. Heel worden, genezen is toevoegen wat ontbrak. Een teveel is ook kwestie van een tekort. Waar er een onevenwichtigheid is, was er altijd eerder een tekort als oorzaak. Dit is zo, omdat de mens in diepste wezen precies goed is zoals hij is, maar het hem ontbreekt aan inzicht in wat wezenlijke liefde is en hij dikwijls door onwetendheid, liefdeloosheid, gemakzucht, hoogmoed en dergelijke niet de juiste wil heeft dat onvoorwaardelijke na te streven en te doen.

De mens komt juist te leven in de materie met een lichaam van vlees en bloed om zijn wil ten goede te sterken. Hij heeft daarom het dringende advies gekregen voor altijd: oordeel niet, heb de onvoorwaardelijke liefde lief en leef erna en leg je ego – wens om het verkeerde, dus liefdeloze te willen – af.

Geen mens is perfect. Daarom horen verval, gebrek lijden en dood ook bij het materiële leven. Kunst is het om de ziel te helen, waardoor zij zich kan verenigen met de perfecte geest van liefde die God is. Doet een mens dat, dan zal hij minder lijden en minder lijden veroorzaken omdat zijn verstand en lichaam uitvoeren en wensen wat de geest – het ZELF – in de ziel wil. De ziel dient te willen doen wat de Geest van God – het meest echte ZELF – in haar wil. De ziel hoort de regie over het lichaam en dus ook over het verstand te hebben. Doet zij dit niet omdat zij dit niet wil, dan zal zij nóóit haar bewustzijn verruimen, blijft de ziel onbewust van de waarheid  en vaart het lichaam een eigen koers die de ziel in plaats van vrij maakt, gevangen houdt en onbewust van wie zij is en wat haar doel is. Dat doet de mens verdeeld zijn en lijden.

Sterft de mens eens – wat logisch is omdat al wat materieel is ooit vervalt en oplost – dan komt het bewustzijn dat dat lichaam bij elkaar hield, vrij. Wanneer de mens heeft geïnvesteerd in heel worden – wat alleen mogelijk is door het tekort op te heffen en een eind te maken aan het afgezonderd van het echte ZELF te leven – zal de mens zich bewustzijn zijn van wie hij was, is en worden wie hij (alsnog) van harte – dus in de diepe grond – wil zijn. Het geestelijke houdt nooit op te bestaan, omdat het als tegenpool van materie die wél ophoudt te bestaan, nooit niet kán bestaan!

Omdat het geestelijk bewustzijn in welke vorm dan ook een uitvloeisel is van de enig perfecte geestelijke scheppingskracht die Liefde is – en die in ieder mens het leven is – werkt het in al wat is door. Het is déze levenskracht die gezuiverd en benut dient te worden met als doel heelheid, dus gezondheid te bewerkstellingen.

De levenskracht (energie, bewustzijn, licht) werkt door in natuurlijke stoffen die in hun natuurlijke omgeving groeien, worden geoogst, verwerkt en onbespoten zijn. In natuurlijke omstandigheid behoudt een gewas zijn eigenheid, dus ook lichtkracht. Iedere plant, ieder mineraal of ander levend wezen heeft een bepaalde standaard aan licht van bepaalde mate en combinatie van golflengten. Licht bestaat buiten de ons bekende zeven kleuren van de regenboog uit talloze verfijnde kleuren die de mensheid nog helemaal niet kent. Hij kent al wel veel minuscule deeltjes, maar het overgrote deel kent hij niet en zal hij middels zijn beperkt verstand en materieel lichaam ook nooit leren kennen. Het grootste deel van licht is immers een GEESTELIJK licht, dat we met materiële ogen en instrumenten niet kunnen meten en zien. En juist dat geestelijke licht heeft mega kracht. Alles is mogelijk voor ongebonden, onbegrensd licht. Het is dit geestelijk licht, deze energie, dit bewustzijn dat oneindig van God uitgaat en gevangen is in allerlei organismen, maar ook die vorm in staat stellen te leven. Dit licht bezielt een willekeurige levensvorm, welke dan ook. Dat bewustzijn doet haar werk, als je het tenminste op de juiste wijze in de juiste situatie toepast.

Pas als de mens los is van zijn lichaam kan hij die geestelijke wereld gewaar worden en worden hem allerlei verbanden geheel duidelijk. Pas dan wordt de mens zich alles bewust. Er is alleen één groot ‘maar’: de mens moet dan wel alle liefde in zich hebben verwezenlijkt, want die liefde IS het licht waarin hij zich dan na dit leven bevindt. De geestelijke wereld bestaat immers uit licht!

Beter gezegd: de mens heeft dan de materie waar hij uit bestond omgezet in (hopelijk) puur licht, waardoor zijn innerlijke wereld gezien, begrepen, ‘aanschouwd’ kan worden. Daarom vallen pas in de geestelijke wereld de mens ‘de schellen van de ogen’, als hij in liefde heeft willen leven op aarde en daar zijn best voor gedaan heeft.  In de geestelijke wereld is er geen enkele beperking meer, omdat daar geen enkel deeltje stof meer is. Wat de mens nog niet heeft verwezenlijkt, is voor die mens dus zonder licht en kent hij nog steeds niet. Daarom is datgene voor hem ‘niet waar’ en wil hij dit bevechten. Immers, alleen het ware, het WEZEN van iets, is geestelijk licht. Zolang een mens dus zijn en dé WAARHEID niet wil kennen en niet wil ontwikkelen en niet gebruikt terwijl hij dit wel had gekund, zal hij op dat gebied geen licht hebben in zijn ziel en het niet willen, niet dulden. De ziel ervaart dan donkerte. Zij ziet dan dus een bepaald aspect in haar nog niet als waar en echt omdat zij dit niet wil. Zou zij dit hebben gewild, dan zou ze na de dood van het lichaam hebben ingezien, omdat ze er liefde voor gehad had dat dat aspect waar en goed was. Zolang een mens dus op aarde iets in haar niet aanvaardt als waar en goed, zal ze het negeren en zich niet bewustzijn dat ze een gebrek heeft.

Een mens moet dus op aarde leren zich bewust te worden van wat de waarheid in hem, maar ook om hem heen is. Daartoe zal de mens van jong af aan moeten leren wat waar en goed is en er dus toe doet en wat bijzaken zijn die zelfs zo groot kunnen zijn dat deze hem afleiden van wat waar en goed is, waardoor er lijden volgt. Alle donkerte, alle lijden, alle onwaarheid is in wezen niets anders dan ánders zijn dan het in WEZEN is. Het LICHT kan dan immers niet volledig zijn omdat liefde voor de waarheid ontbreekt. Het is dus van grootst belang om jeZELF te zijn, want dat is de enige waarheid. Alleen is het het doel dat die unieke waarheid in jou ‘aan het licht komt’, dus wordt gezien en ervaren.

Dan wordt niet bedoeld dat je bent wie je wilt zijn, nee, het is de bedoeling dat je bent zoals je bedoeld bent door je Schepper, die als wezenlijk leven, jouw ZELF uitmaakt. Dát wil je vanzelf en maakt je optimaal sterk en gelukkig zoals dat bij jou en de fase waar je doorheen gaat, past.           Wil je ánders leven, is dat je eigen keus. Maar je zult dan nooit gelukkig en gezond zijn, al denk je aanvankelijk van wel. Je zult je dus je gehele leven moeten afvragen of iets jou en de ander dient en of je nog wel je ZELF aan het dienen bent! Wijk je af van de waarheid, dan begint het lijden.

Nu een kanttekening: Zolang een mens zijn ziel en geest opgesloten zitten in een materieel lichaam kan hij nooit een perfect leven lijden. De materie staat kortgezegd in de weg. De mens is gebonden aan de materie juist door het leven op aarde en kan deze alleen maar naar de hand zetten volgens zijn vrije wil, maar altijd nog tot op een bepaalde hoogte. Een mens kan zijn leven maken en breken, afhankelijk van zijn ego óf zijn liefde voor de waarheid dat leven bepalen.

Waar de mens Gód in hem laat sturen, zal het leven optimaal zijn, al betekent dat niet dat een mens dan geen problemen zou hebben. Het kan immers zoals eerder gezegd bij de ontwikkeling van die mensenziel horen, dat bepaalde moeilijke pijnlijke lessen geleerd moeten worden. Het is dan liefde en wijsheid uit Gód die er de kracht voor zal geven, omdat geen enkele situatie hoe moeilijk ook voor niets is. Alles, alles heeft een doel, al herkennen wij dit niet en proberen we ons te verzetten. We mogen en moeten zelfs proberen om wat ons gebeurt te aanvaarden om er ondertussen een goed mens door proberen te zijn of te worden. Dat is immers het levensdoel dat voor iedereen geldt.

Ziekte is een staat van licht tekort op een bepaald zielsgebied, dat zich laat zien in een defect, pijn, vervorming in het overeenkomstig lichaamsdeel of gebied. Daarom vertelt het lichaam in wezen wat er diep van binnen tekort is. Natuurlijk kan er ook sprake zijn van een ‘teveel’. Maar waar er een tekort is, is er ook altijd een teveel. Hoe je het keert of wendt, er is iets uit balans. Alleen in balans kan er vrede en gezondheid zijn. Wil je een onwel bevinden, kwaal, ziekte oplossen, dan zul je dus eerst moeten aanvaarden, moeten zoeken in jezelf wat of het je wil zeggen. Als je in een beginstadium zit van nog onwel bevinden, een stemmetje op de achtergrond dat zegt dat er iets niet goed is, dat er iets ‘aan mankeert’, is het al van groot belang zelfonderzoek te doen.

Ben je dit station gepasseerd, dan verdiept zich het onwel bevinden en krijg je lichamelijke en of  materiële tegenvallers. Pech van allerlei soort, tegenslagen, maar ook lichamelijke klachten al zijn ze maar klein, steken dan de kop op. Als je ook deze tegenslagen niet wilt zien als gevolgen van eerder niet eerlijk zijn naar je ZELF, escaleert het onwel bevinden in diepere klachten. Uiteindelijk heb je hulp nodig om je tegenslagen, pech of ziekten  te kunnen mannen. Het is dan van groot belang – nog steeds – dat je kijkt naar de innerlijke beweegredenen voor je ongezond zijn. Goede hulp in de vorm van mensen met wie je kunt praten, of mensen op je pad die je een spiegel voorhouden en je helpen om inzicht te vergroten in jeZELF en wat jou wezenlijk ontbreekt en wat je dus nodig hebt, is heel belangrijk, náást hulp die je in deze fase nodig hebt voor je lichaam. Ook zal er hulp nodig zijn voor je materiële levensomstandigheden die ondertussen ook niet meer zo rooskleurig zullen kunnen zijn.

Hoe verder je in een ziekteproces komt, des te moeizamer de weg naar gezondheid zal zijn. Er vallen immers veel ‘lagen af te schillen’, en je kunt steeds minder makkelijk bij de kern van de zaak, het wezen, de oorzaak van alles, al is het maar omdat je lichaam zwakker wordt en veel niet meer kán.

Zeg niet dat je ‘er niets aan kon doen’, of ‘dat het komt door de erfelijke aandoening’, of ‘je drukke leven’, ‘je baas die teveel van je wil’, of ‘verkeerde vrienden’, of ‘je zwakke lichaam’. Nee, want dat is met de vinger wijzen naar wat buiten je ligt.

Kunst is het om in je ZELF op zoek te gaan, wat niet leuk is omdat dat opoffering, afzien, herzien, hervormen van je denken, willen en doen vraagt. Kortom, soms moet je leven op de schop zodat je er weer iets moois van kunt maken. Maar zoals dat met alles is, je zult eerst puin moeten ruimen voordat je de waarheid in jeZELF die er ALTIJD AL WAS EN ALTIJD ZAL BLIJVEN wilt waarderen, leren kennen en wilt gaan uitdrukken.

De grootste zonde die we allemaal begaan is dat we ánders zijn dan God voor en in ons wil.

Ziekte is een weg naar herstel van de weg naar dat ZELF dat er op wacht om gekend, gebruikt te worden. Hoe ziek we ook zijn, hoe erg ons leven soms in puin ligt, wat er ook allemaal mis is gegaan, het kan ons helpen om de weg naar ons meest echte diepe ZELF kwijt te raken, maar ook te vinden! Dat laatste is natuurlijk de bedoeling, maar ook MOGELIJK, omdat zolang we leven, er hoop is. Opgeven, toegeven, ‘laat maar waaien’, ‘wat maakt het uit’ is een leugen. Het is een puur grote liefdeloosheid naar je ZELF. Immers, al heb je enorme pijn, valt alles in duigen, ieder moment kan je tóch vrede ervaren, als je je ziekte, je pech manmoedig omarmt, mensen, hulp toelaat en in liefde, dankbaarheid en kleinheid (bescheidenheid, deemoed, eenvoud) aanvaardt.

Alles kan veranderen. Dat wil de liefde. Waar mensen opgeven of toegeven aan luimen, leugens, liefdeloosheid is dat hun eigen keus, wat echter leidt tot … ongemak, moeite en lijden, soms immens groot. Wanneer dan werkelijk geleerd is wat mogelijk was voor die persoon, zal het lichaam worden afgelegd. Dat kan door de ziekte die niet kon genezen, maar ook door allerlei andere oorzaken. God weet wat nodig is om de ziel te laten rijpen opdat het licht in haar zoveel mogelijk bewust geworden is vóórdat het lichaam wordt afgelegd omdat het niet meer nodig is. Je zou kunnen zeggen dat iemands licht ondanks of juist dankzij ziekte en allerlei lijden juist sterker is geworden. Dat gebeurt door liefde toe te voegen. Juist, ook door ziekte en narigheid kan het licht in de ziel toenemen, als de ziel haar ZELF kent en waardeert en…. trouw blijft!

Chemo, bestralingen, zware medicatie, grote beperkingen van welke aard ook, kunnen nooit de ziel haar licht doden. Wél dat van het lichaam, zodat dat zwakker wordt, al is dat mogelijk tijdelijk opdat het kwaad, ziekmakende uit het lichaam wordt geweerd.

Toch staat en valt wezenlijke genezing niet altijd met het (weer) helen van het lichaam – wat evenwel kan gebeuren als de ziel na het ziekte proces nog een en ander te doen heeft, al is het maar omdat ze dan nu door dat proces van ziekzijn heeft ingezien waar zij niet met zichZELF verbonden was en vergeten is contact met het ZELF te zoeken – maar met het realiseren van het licht van de ziel!

De ziel van de mens is één en al licht, maar nog wat onzuiver. Dat kan per mens verschillen. Maar het doel van ieder mens is dat zijn ziel weer geheel op kan gaan in het Grote Witte Licht dat God is. De mensenziel moet weer helemaal gelijk willen worden aan dat zuiver volmaakte licht, wat niet anders is dan zuivere Liefde en zuivere Waarheid. De mens is er van gemáákt! Dat zuivere licht is God in de mens, wat echter niet tot uiting komt en niet bewust wordt, als de mens dit licht in hem niet gebruikt maar juist vervormd en opzadelt met ego en andere liefdeloosheid.

Telkens draait het weer om liefde willen en liefde doen. Dan wél liefde zoals God dit bedoelt en Jezus Christus ons heeft voorgeleefd, want als we ons eigen idee van wat liefde is of hoort te zijn als doel stellen, zie.. wat de wereld ons heeft gebracht! Alleen het eigen maken van onbaatzuchtige liefde doet helen naar ziel en als dit nodig is voor de groei van de ziel van de betrokken mens, ook naar lichaam.

Hoe gezonder een organisme is, des te meer de lichtkracht goed en zuiver is en aanwezig in die vorm zoals die vorm is bedoeld door de hoogste scheppingskracht. In een gezond organisme is de balans van de nodige wezenlijke lichtdeeltjes, dus intelligentie van bepaalde hoedanigheid precies goed verdeeld, al vindt de mens dat het anders moet of kan ( genetische manipulatie enzovoort).

Waar een mens, dier of ook plant tekort heeft aan bepaald licht, treedt er vroeg of laat een verzwakking op. In wezen beginnen alle gebreken en ziekten bij het gebrek hebben aan bepaald licht of te wel bewustzijn, geest. Immers, licht is in wezen géést, bewustzijn van een bepaalde ‘soort’ (of te wel kleuren in talloze maten en combinaties voor ieder mens uniek, maar voor lagere wezens meer gelijk vorming naar mate de potentie eenvoudiger is). Voor ieder organisme is er ander licht in andere combinaties en sterkte noodzakelijk om gezond te blijven of überhaupt te kunnen groeien. Een bepaalde plantensoort heeft alleen dat bewustzijn, licht dat die plant tot die plant maakt en die plant in staat stelt te ontwikkelen (groeien), bladeren, bloemen en later zaden of vruchten te vormen. Alles wat ervoor nodig is, is al in de plant, het zaad en wat nodig is voor expansie, groei wordt uit het omringende zonlicht, de aarde, het water en de lucht gehaald. Alles, maar dan ook alles wordt eruit aangetrokken opdat het organisme zich ontwikkelt. Voor de mens geldt dat in nog zuiverdere mate: Wat de mens zijn ziel wil, trekt deze aan uit de omgeving en… uit haar geest, het ZELF in haar. En juist aan dát wat zo cruciaal is in de mens dat hij de volmaakte geest uit God in zich heeft – wat andere organismes niet hebben – besteedt die mens amper aandacht, waardoor hij eerder risico loopt kansen te missen en het verkeerde aan te trekken, allemaal omdat zijn eigen wil er tussen zit en er oorzaak van is dat de ziel dat contact, de samenspraak met haar geest niet maakt en op den duur niet meer kán maken. De toegang tot het ZELF wordt geblokkeerd in die mate dat de mens kiest voor het ego, de materie, het tijdelijke. Daarom lijdt de mens zo veelvuldig in het klein en in het groot.                                                                                                   Genezen – helen, heel worden, volmaakt worden – betekent het ZELF willen kennen, dit toelaten en gebruiken tot wederzijds nut.

Het is het wezenlijke in een organisme dat dit wezenlijke uit de buitenwereld aantrekt wat het wil en nodig heeft. Wat nodig is om het bewustzijn uit de vorm te verheffen, maar niet wordt gewild, doet lijden. Lijden is dus een bepaalde aanvulling niet willen. Aanvaarding en ondergaan, ervaren en leren zijn dus belangrijk om te kunnen groeien, ontwikkelen. Bewustzijn wordt zodoende steeds helderder en trekt meer en meer zuiverder bewustzijn aan, waardoor snellere groei wordt mogelijk gemaakt. De drive in al wat leeft, is die liefde die het nodige aantrekt, samenvoegt, vasthoudt, wat doet vrij worden. Hoe beter het geestelijke in iets wordt herkend en wordt benut en hoe meer inzicht er is tussen wisselwerking van bewustzijnsdeeltjes, des te meer groei en ontwikkeling er ten goede is, omdat er dan minder aantrekkingskracht, neiging tot het verkeerde is!

Hoe minder goed het geestelijke in iets wordt herkend en wordt benut, hoe minder het inzicht er is tussen wisselwerking, effecten en oorzaak en gevolg. Zolang een mens die de hoogst vrije wil bezit dus gebrek heeft aan het geestelijke, zal hij dus meewerken aan het vasthouden en veroorzaken van lijden in welke vorm ook.                                                                          Dikwijls is onwetendheid oorzaak hiervan, maar ook hang naar zoveel mogelijk gemak, status, hebzucht, hoogmoed, of plezier. Als dit belangrijker wordt dan het streven naar het écht waardevolle goede, is er meer lijden waardoor de betrokkene evenwel uitgenodigd wordt om ballast, het verkeerde dus liefdeloze niet meer te willen en dus los te laten. Een mens kan tevreden zijn met surrogaten, waarvan hij niet eens beseft dat deze hem geen werkelijk – dus innerlijk blijvend geluk, dus innerlijk licht – brengen, maar alleen gedeeltelijke en tijdelijk een goed gevoel of prettig gevolg. Werkelijke innerlijke rust ontstaat soms pas na pijnlijke ervaringen dat een eerdere overtuiging of leefstijl uitputte en ongelukkig of ziek maakte. Hoe meer de mens bereid is om te groeien in liefde, des te meer hij verbanden zal leren te zien om erger te voorkomen. Hoe meer de mens de liefde éért, des te steviger hij in zijn schoenen zal staan om zijn doel te bereiken, waardoor narigheden verminderen of beter te hanteren zijn. Zoals grove harde zaken in het leven meer pijn doen en kapot maken, zullen mildere, zachtere lessen nodig zijn om te helen bij de mens die wil leven vanuit onbaatzuchtigheid en echtheid.

De kruidengeneeskunde gebruikt de grove bestanddelen (in wortel, bast) maar ook de meest verfijnde (in vrucht en zaad) en alles wat er tussenin zit. Afhankelijk van de ziekte en diepte van het probleem worden verse of gedroogde kruiden toegepast in verschillende vormen, potenties, frequentie enzovoort. Hoe je dit doet en hoe een patiënt reageert op een inhoudsstof is afhankelijk van soort, mate en ernst van gebreken, maar ook van het toelaten en de wil tot opnemen. Verzet iemand zich tegen hulp in welke vorm dan ook, dan baat deze hulp natuurlijk minder dan als iemand de hulp van harte toelaat. Zelfkennis, bereidheid en bepaalde mate van bewustzijn, of ook inzicht in hoe het eigen wezen functioneert of werkelijk is of zou ‘horen te zijn’, is ook van belang.

Natuurlijke geneesmethoden bezien de patiënt holistisch, dus niet zoals de doorsnee medische wetenschap als een ‘machine’, waarvan de onderdelen moeten worden hersteld of zelfs vervangen. De mens holistisch bekijken, betekent dat de mens als eenheid gezien wordt, waarbij alles – dus ziel, geest en lichaam – met elkaar verbonden is en alles effect heeft op de ziel en het lichaam – waarbij ook het denken hoort – of zelfs ook in de omgeving. Er is in wezen maar één gééstelijke oorsprong van alles, dus ook is er altijd een gééstelijke oorsprong van welke kwaal of gebrek ook. Wie dit niet herkent zal in de valkuil van schijngenezing vallen waarbij het wezenlijke nog steeds niet wordt geheeld, al herstelt het lichaam (de uiterlijke vorm) zich ogenschijnlijk. Het is echter juist dit wezenlijke dat als enige altijd zal blijven bestaan, dus alles de moeite waard is erin te investeren en bewustwording (realisatie) ervan. Met andere woorden: het enige levensdoel is het zich bewust worden van wie, wat het ZELF is en wil. Trouw blijven of worden aan jeZELF is dus de kernboodschap. De uitwerking van het levensdoel dat een organisme, maar zéker een mens heeft, ligt aan de mate van egoïsme. Immers, als de eigengerichtheid, de eigen wil sterker dan die van de natuurlijke orde volgens God is, kan het levensdoel voorbij gestreefd of zelfs niet gezien worden.

Een gebroken been verdient natuurlijke materiële hulp in de vorm van een spalk, steun, gips. Maar geestelijk gezien dien te worden bezien waarom dat been gebroken is. Waarom was er de aandacht uit, waarom was er een teveel aan aandacht enzovoort. Een been kan genezen met die uiterlijke remedies, maar toch is het de innerlijke geestelijke kracht, waardoor cellen ontstaan, worden vernieuwd en de botmassa dus weer heelt. Niemand kan deze eerste hoedanigheid omzeilen. Om deze geestelijke kracht mee te nemen in het helingsproces is van grootst belang wil het proces voorspoedig voorlopen en gunstig uitvallen. De grote fout is dat de meeste mensen zich niet bewust zijn van de geestelijke kracht in het genezingsproces.

Bidden voor, een zegen vragen voor, vertrouwen hebben in, geestelijke hulp vragen aan God in een proces welk proces dit uiteindelijk ook is, is onmisbaar en bepaalt de kwaliteit van uitwerking, dus het gevolg.

Allopathie deelt allerlei gebreken zo goed en kwaad in bij een bepaald orgaan, afkomstig van bepaalde stof, maar het geestelijke, de lichtkracht wordt niet of amper benut. Dankbaarheid voor de hulp van een arts of therapie doet beter helen. Dat weten we allemaal. Maar nog beter is het om de arts of de remedie op te dragen aan God die ervoor kan zorgen dat die arts of therapie het meest optimale kan bewerkstelligen.

Zelfs al werkt een arts met lichttherapie, gaat het meestal nog weer om kunstmatig licht dat ook weer in een kunstmatige setting wordt toegepast en lokaal en dus altijd tijdelijk werkt. De arts behandelt immers alleen een orgaan of een orgaanstelstel, de plek waar de afwijking aantoonbaar zit op een bepaald moment. Hij kijkt niet naar de geestelijke oorzaak, want die oorzaak erkent hij in wezen, dus in principe niet. Hij kan als wetenschapper die alleen het materiële erkent, onderzoeken en behandelen, maar kan nooit dat geestelijke meenemen in zijn beleid. Het geestelijke is hem immers onbekend. Wél kan het natuurlijk zijn dat het geestelijke door de therapie wordt aangeraakt. Dat heeft beweging = verandering tot gevolg  met een bepaald effect!  Ook alternatieve therapieën kunnen dit veroorzaken, of wat makkelijker als de behandeling al gericht is op meer energetische, fijnstoffelijke oorzaken en defecten. Psychologie kan daarbij helpen, maar ook wordt in de psychologie – alhoewel men het heeft over ‘kennis van de ziel’ – dikwijls geen kaas gegeten van gééstelijke dingen. Ze erkent immers in principe de geestelijke wereld niet en weet eigenlijk niet eens hoe ziel, geest, verstand, hartskennis en lichaam zich tot elkaar verhouden!

Omdat het geestelijke ALTIJD de diepe basis is van welk disfunctioneren ook, begint de arts ergens ‘midden in een proces’ en haalt hij de diepe begin oorzaak niet weg. De behandelweg die de arts tot zijn beschikking heeft, kunnen zeker de mens naar lichaam helen en óók naar de ziel, als die weg de mens brengt tot dan toe gemist inzicht. Een therapie kan door de moeite, kosten of pijn die mens helpen om anders in het leven te staan, af te rekenen met verkeerde leefstijl maar ook gedachten, meningen en overtuigingen of dogma’s. Waar dit het geval is en de mens toeneemt aan waarheid en liefde, zal de kwaal goed te dragen zijn of zelfs voorbij kunnen gaan, als de boodschap geleerd is! Ook de allopathie is dus onmisbaar voor het lichaam en hopelijk indirect voor de ziel van de patiënt.

Omdat geestelijke werkzaamheid niet gebruikt – niet benut – wordt, is de toepassing van bijvoorbeeld kruiden amper algemeen, heeft men er onvoldoende kennis van en wordt het gebruik van kruiden of andere natuurlijke remedies dikwijls in diskrediet gebracht. Dat de allopathie dan niet de bijwerkingen of zelfs dood door gebruik van chemische ‘medicatie’ wél aanvaardt, of deze voor lief neemt, is evenwel zeer bijzonder te noemen.

Een kunstmatige stof is minder werkzaam en ook eerder schadelijk! Een medicijn bestaat doorgaans uit chemische stoffen die geïsoleerd zijn en vaak niets meer te maken hebben met een natuurlijke vorm. Je kunt zelfs bepaalde natuurlijke stoffen chemisch namaken. Je zou dan denken dat deze stof ook geneest. Dat kan wel degelijk, maar tegelijkertijd is de stof dan veel schadelijker. Dat is te zien aan bijvoorbeeld cytostatica, die kankercellen vernietigt, maar ook gezonde cellen beschadigt of doodt, waardoor iemand zelfs kan overlijden! Lithium kun je bijvoorbeeld geven bij manisch depressiviteit, maar er is echter vaak sprake van vergiftiging door toediening van te hoge noodzakelijke chemische hoeveelheden. Neem je echter natúúrlijke lithium, dan kun je volstaan met minder hoge hoeveelheden en is het effect beter. Ook zijn er dan niet of veel minder de ernstige en vervelende bijwerkingen. Helaas wil de allopathie er echter nog niet aan om in gesprek te gaan met natuurgenezers en… vice versa voor samenwerking en leren van elkaar. Ook in dit geval dient de mens elkaar te dienen en niet te bevechten.

Je zou haast zeggen dat het tij pas ergens kan gaan keren als er door een grote noodzaak tekort komt aan allopathische middelen of men inziet dat bepaalde remedies en behandelingen die berusten op onwaarheid, veel geld kosten en niet helpen. Dit geeft dan een kans van opleven van gebruik van natuurlijke remedies en hun toepassingen. Nood breekt wet. Als alles vastloopt, waarvan de uitingen dat dit zo is al merkbaar zijn – zal men weer toevlucht leren zoeken in het contact met het meest wezenlijke van het leven: God. Men zegt niet voor niets:  ‘nood leert bidden’.

Er is gelukkig voldoende goede en betrouwbare (en ook wetenschappelijke) kennis aanwezig rond mogelijkheden van verschillende soorten natúúrlijke interventies, al wordt deze alternatieve tak nog steeds ondergewaardeerd of weggezet als kwakzalverij. Dit door allerlei aannamen, hoogmoed, eigenbelangen en ook gevestigd idee monopolie te hebben, maar ook onkunde of vooroordelen of verkeerd gebruik. Ook onwetendheid van het reilen en zeilen en het contact zoeken met de geestelijke wereld, is schuld aan toepassing van allerlei ‘adviezen die men doorkrijgt’, maar waardoor de mens zich openstelt en bescherming wordt opgeheven, waardoor men van de regen in de drup komt. Zo kan gebruik van hallucinerende middelen, verdoven, maar ook de ziel onmachtig maken, waardoor demonen de ziel beïnvloeden of zelfs overnemen. Ook het doen van rituelen, bezighouden met occultisme, zelfs het in huis halen van bepaalde attributen die totaal onschuldig lijken, kunnen bakens vormen waarop dwalende geesten je omgeving beïnvloeden. Op het gebied van het (para)normale is veel gebrek aan kennis en men houdt er soms bijzondere ideeën erover op na. Dat leidt tot misleiding, bijgeloof wat echter afhoudt van jeZELF omdat waarheid en onwaarheid nu eenmaal niet kunnen samengaan.

Ook het toepassen van ‘palliatieve sedatie’ is niet wat het lijkt. Immers, de morfine doet snel gewennen. De al verzwakte mens heeft dan snel méér nodig en daarbij wordt de ziel belemmerd bewust beslissingen of afscheid te nemen. We denken iemand pijn te besparen, maar beseffen niet dat het moment van natuurlijk overlijden op de minuut af is bepaald. We beseffen niet hoe belangrijk de laatste momenten zijn voor de ziel om dit leven zo rijp mogelijk te verlaten. Alleen het sterven op Gods tijd, zorgt ervoor dat de ziel werkelijk los van het lichaam voor zover dit voor die persoon mogelijk is, komt. Pas hierdoor hoeft de ziel van de overledene niet door lastige donkere periodes van te weinig licht heen de weg te zoeken naar werkelijke vrijheid. Er is juist zoveel moeite met het leven zelf, met het ouder worden en met het stervensproces omdat we veel belangrijke zaken hebben laten liggen en niet hebben toegewerkt aan die laatste momenten. We zijn er onnodig bang voor geworden, zwak en teleurgesteld. Toch is dat laatste lijden – hoe verdrietig dit ook lijkt – nodig om veel narigheid bespaard te blijven en een goed begin te maken in het nieuwe bestaan in de geestelijke wereld.

Maar waar er nood is en men ten einde raad hulp zoekt in het geestelijke hulpverleningsnet, komt er vanzelf ruimte voor nieuwe dingen en gaan deze zichzelf bewijzen. Je moet die weg dan wel willen, zoeken en durven om soms tegen het gevestigde systeem van macht en status in te gaan. Dat is moeilijk. Menig goedwillend teleurgesteld mens zal afhaken uit angst voor tegenwerking, ziet op tegen kosten en verandering en zal moeizaam die nieuwe weg gaan. Volhouden is dan het laatste stadium, waar echter menig genezing ligt te wachten. Volhouden, doorzetten is echter juist zo zwaar als alle moeite al gedaan is, er zoveel pijn is beleefd en zoveel verlatenheid, desillusie is ontstaan. Toch zal een zoekende mens moeten volhouden op het pad van bewust worden. Wonderen zijn de wereld nog niet uit, maar zijn niet op commando te verkrijgen. Wonderen zijn daar te verwachten waar God weer aan het werk kan gaan, omdat Hij wordt gewild en wordt vertrouwd, wel 100%! Dat is niet niets, niet eenvoudig, maar altijd nog mogelijk, want het is de belofte van God.

Liefde, waarheid blijft altijd en gaat nooit verloren en is nooit krachteloos. De mens moet zich er echter voor openstellen en … die waarheid, echtheid DOEN, al is het vanuit je ziekbed, rolstoel, gevangenis, tehuis of sterfbed, waar je ook bent!

De wetenschap, zelfs de overheid doet er alles aan – lijkt wel – om geloof in God te ontmoedigen en te bagatelliseren of zelfs belachelijk of zelfs strafbaar te maken. Van ieder mens wordt echter verwacht in het kader van waarheid dat hij bewust kiest wat of hij wil: najagen van tijdelijk uiterlijke belangen of eeuwig innerlijk belang!.

De wetenschap houdt er niet van om te erkennen dat er méér mogelijkheden zijn van genezen en dat de meest goedkope, snelle weg een gééstelijke weg is. Kijk naar het ‘zwartmaken’ van mensen die geweldige resultaten boeken of mooie ideeën hebben. Kijk naar het niet delen van betrouwbare rapporten die op wetenschappelijke wijze tot stand zijn gekomen maar negatieve aspecten laten zien van bijvoorbeeld de allopathie. Kijk naar het verzwijgen en verdraaien van goede resultaten die behaald zijn met natuurlijke – soms zeer eenvoudige – adviezen en behandelingen. Kijk naar het negeren van de effecten van Gods woord die er kunnen zijn waar iemand in geestelijke (psychiatrische, psychologische) nood is, deze hulp vraagt en er zijn leven naar richt. Heel dikwijls is aanpassen van leefgewoonten al voldoende om ernstige systeemziekten of psychisch lijden te doen keren. Maar… er zijn weinigen die hieraan verdienen en de patiënt moet wel bereid zijn om zijn genoegzame leefstijl en ideeën over het doel van wat leven is, te veranderen en… support vinden in mensen die je willen helpen in dit pad.

Een belangrijke regel in een genezingsproces is dat hoe dieper een ziekte is, hoe langer deze ziekte manifest is, des te duurder, moeizamer, pijnlijker een proces van genezing zal zijn, als er al genezing mogelijk is. Hoe meer een kwaal of ziekte zich in het beginstadium bevindt, des te meer mogelijkheden er zullen zijn op betere genezing en behandelingen minder belastend zijn. Hoe meer bewust een mens leeft, weet wie hij wil zijn, in liefde probeert te leven en probeert écht te zijn zoals hij wezenlijk is en dit wil, hoe meer hij zichzelf dus op juiste waarde kan schatten en ook zijn medemens, zal veel ellende bespaard blijven.

Hij heeft lichtere methoden tot zijn beschikking om optimaal gezond te blijven, als deze gezondheid hoort bij zijn levensweg. Hoe geestelijker een mens leeft, des te geestelijker ook zijn geneesmethoden kunnen zijn. Hoe meer materialistisch een mens leeft, des te meer materieel de geneesmethoden zullen moeten zijn, wil er een ommekeer kunnen volgen. Een materieel ingesteld mens heeft immers dikwijls niet veel geïnvesteerd in zijn innerlijke, geestelijke menszijn, maar deze verwaarloosd. Is een mens aanbeland in een rijper stadium van inzicht en keert zijn wil ten goede – soms door harde en hevige problematiek – zullen én alternatieve geneesmethoden én allopathie beiden toegepast kunnen worden met een optimaal gevolg.

Maar het inzicht, de innerlijke motivatie in die mens zich te willen richten op het nieuwe en het oude leven achter zich durft te laten, dankbaar is voor wat nog wél kan, kan uitzien naar een geestelijk leven in liefde bij God. Zichzelf vergeven en vooral ook de ander om wat hem is aangedaan, is bepalend en de kans op welslagen van inzet voor blijvende verandering, mogelijk naar lichaam, maar zeker naar ziel! Martelaarschap is niet de bedoeling, moet ook niet en heeft geen enkele zin, maar lijden dat er is drágen met als doel er een beter mens door te worden en een beetje mee te helpen aan een betere wereld is hoofdzaak voor ons allemaal. We brengen er immers God een beetje voor terug in deze wereld die hunkert naar heelheid. Een betere wereld begint altijd weer bij ons ZELF kennen, willen en benutten tot wederzijds welzijn. Meer is er niet… Een mens dient altijd vrij te blijven om te kiezen wat het beste bij hem past. Inzicht, hoop maar ook zich een doel stellen, vast vertrouwen en geloof in innerlijke leiding van jeZELF zijn naast welke therapie ook, noodzakelijk om een soms onvoorstelbaar moeilijk proces aan te gaan met soms een ongelooflijk mooi resultaat, mogelijk niet nu, maar dan ‘daar’, waar volop licht schijnt voor wie er deel van wil zijn.

Gera Hoogendoorn-Verhoef