Waarom Jezus geen minnaressen had, deel 2.
Twee weken geleden is het eerste deel geplaatst. Goed om dit eerst te lezen om goed te kunnen begrijpen waarom Jezus geen vrouw kan hebben en nodig heeft. Een lijvig artikel. Klopt. Maar… hoe wil je goed inzicht krijgen in zaken die aan de basis liggen van alles wat essentieel is, maar dikwijls onbekend of onbegrepen, niet uitgelegd waren. Neem er de tijd voor om te lezen en ter harte te nemen. Alles bij elkaar zal het zoveel licht geven..
Toen God zag dat de mens toch koos voor zijn eigen ego (stem van satan (hang naar liefdeloosheid) in de mens) en niet voor de Liefde, dus niet trouw aan God (geweten, de stem van God, Gods geest sprekend in het hart van ieder mens) bleef, besloot God een menselijk lichaam aan te nemen. Daartoe nam God - en daar was een lange rijpingsperiode in de mensheid voor nodig - uit de ziel van satan intelligentie van de betere soort. Deze intelligentie had door lange tijden de eigen liefdeloze wil enigszins afgeleerd en al meer eigen gemaakt wat liefde was, dus wat dienen is. Deze intelligentie moest verder veredeld worden door het leven op aarde van de mens Jezus. In Jezus zou deze intelligentie in Zijn ziel dan verenigd worden met Gods geest die geheel in Hem was. Ook Jezus’ lichaam dat gevormd was uit nog hoogmoediger bewustzijn zou door Jezus zó beheerst moeten worden dat dat lichaam puur moest uitvoeren wat nodig was om gewillig dat wat de ziel van Jezus wilde. Zo is het de bedoeling voor ieder mens, dat de mens zijn ziel wil uitvoeren wat God in hem wil en het lichaam dát uitvoert wat de geest in die mens dus wil.
Geest, ziel en lichaam moeten elkaar dus dienen, willen zij kunnen doen wat God in hen IS.
Jezus liet in Zijn leven op aarde zien dat dit de bedoeling is en dat het mogelijk is deze taak met goed gevolg te doen, als je je lichaam laat doen waarvan je ziel weet dat dat goed is, omdat zij dit wil omdat de Geest van God - de onbaatzuchtige liefde - dit in haar IS. Dit gegeven is groot maar kennen helaas velen niet…
God kent ieder mens, want elk mens is een deel van God. Ieders karakter met al zijn mogelijkheden, zwakheden, sterke punten, talenten, drijfveren, taak enzovoort, is God bekend. Sterker nog, Hij heeft ieder mens samengesteld precies goed zoals dat nodig is voor zijn groei en dat van de medemens, uit zijn eigen licht, bewustzijn, intelligentie. Nog sterker: in principe is het Gód die lééft in ieder mens.
God doet de mens leven en laat ieder mens vrij, want God IS het leven en IS vrijheid. Daarom kan het ook niet anders, dan dat God ieder mens vrij laat en geen mens zonder God zou bestaan. Zou dit niet het geval zijn, dan zou God zélf het kwaad zijn. Immers, juist een kenmerk van kwaad getuigt ervan iemand te dwingen, te dreigen, te heersen, te bepalen, te controleren, te verplichten, te liegen, onvrij, onecht te houden of te maken.
Het ligt aan de mens of hij zijn karakter in dienst stelt van de liefde (God, de Bruidegom) of van de niet-liefde (satan, de bruid). De vrijheid van keuze is cruciaal. Hiermee staat en valt alle leven of dood…
Er zal dus een verbinding moeten komen tussen het afgezonderde bewustzijn (de bruid) en het volmaakte bewustzijn, het leven dat God is (de Bruidegom). Het hemels huwelijk is dus niets anders dan een leven in volmaakte vrijheid en liefde léven. Immers, polariteiten, afzondering en dus alle vormen van liefdeloosheid en onechtheid zijn dan opgehouden te bestaan. Pas dan kan er een prachtige nieuwe wereld ontstaan (de vrucht, het kind van Bruidegom en bruid, het Nieuwe Jeruzalem, stad van goud, het nieuwe koninkrijk).
Waar satan dwingt, liegt en het valse, lichamelijke, verstandelijke, tijdelijke als waar levensdoel voorspiegelt en dus beperkt en onvrij maakt of houdt, laat God altijd vrij, spreekt Hij waarheid, vergeeft, heelt, heeft lief, laat zien wat leven of dood brengt en voedt de mens op tot een volmaakt gééstelijk VRIJ wezen dat hij is.
Satan kent de mens ook. Deze manipuleert het karakter, waarbij het lichaam (en dus het hersenverstand) de ingang is om de mens te bewegen om die dingen te doen die het leven in hem doden in plaats van het tot leven wekken. Het letterlijke verstand hoort ook bij het lichaam. Alleen dat deel van het verstand dat in het hart als waar herkend is, blijft eeuwig bestaan en gaat later bij de lichamelijke dood niet verloren. Dat wat dus na de dood blijft, is de mens zelf: de liefde die hij heeft geleefd! Wat niet liefde is in een mens, is hel. Wat liefde is, is hemel. Waar een mens dus nooit was zoals de liefde in hem was, bevindt hij zich overeenkomstig zijn onechtheid, liefdeloosheid in een hel, of te wel veroorzaakt hij voor zichzelf en zijn medemens allerlei liefdeloosheid, dus hel. Hij wil, weet immers niet wat liefde is… Hij zondert zich dus nog steeds af door het maken van verkeerde keuzes. Hij blijft dus verdeelt…. en wordt nooit heel. Daarom lijdt een mens zolang hem liefde mankeert. Hij wordt dan immers nooit heel met God, dus kan hij ook niet tanken bij God en bij Hem zijn. Hij blijft dan dus in afzondering, blijft in onwetendheid en dus in gebrek. Dat is allemaal hel naarmate die liefde dus ontbreekt en niet wordt gekend… in hem zelf en de ander.
Feitenkennis – is zoals we al eerder lazen – iets van het hersenverstand. Het gaat dus eens verloren waar de liefde niet de basis was!
Waar iets dus ooit (klakkeloos) aangenomen is, maar niet begrepen en niet geliefd werd met het hart, zal het verdwijnen. Je hebt het immers niet geïntegreerd en eigengemaakt, waardoor het aan de 'buitenkant' van je systeem bleef en je ziel niet raakte. Alles wat een mens niet tot in zijn hart kent, begrijpt, aanvaardt en dus niet bij hem past, zal ook geen onderdeel zijn van zijn zieleleven. Datgene, die kennis van waarheid, maakt dan dus geen deel uit van de ziel en kan dus niet mee in een geestelijk bestaan. Immers, alleen wat echt en waar is, kan in het geestelijke bestaan. Wat niet echt en niet waar, dus onzuiver is, kleeft wel aan de ziel, belemmert haar om totaal gelukkig en heel te zijn en voegt dus niets toe aan het welvaren van de ziel.
Hoe meer aan onechts, dus uiterlijks, onwaars, dus liefdeloosheid aan de ziel kleeft, des te minder licht er voor de ziel is. Daarom is het zo dat - helaas - waar mensen zich op aarde alleen druk gemaakt hebben om uiterlijke zaken zoals lichamelijk welzijn, aardse goederen, gang van zaken, bezit, maar dus ook verstandelijke ontwikkelingen, de mens niet in de sferen van zuiver liefde kan zijn. De ziel verblijft dan dus zolang zij dit wil en gelooft in die sferen waar zij overeenkomstig haar belangstelling, liefde en waarop dit gericht is, past. De kwaliteit van een neiging bepaalt dus de kwaliteit van de ziel!
De ziel kan alleen die sfeer ontgroeien door toe te nemen in liefde en belangstelling, vraag naar zuiver liefdevolle dingen. Ze moet dat dan dus wel zelf willen.
De sfeer waar innerlijke dingen zijn, is de sfeer van liefde en waarheid, of te wel 'hemel'.
De sfeer waar uiterlijke dingen zijn, is de sfeer een van liefdeloosheid en leugen in allerlei gradaties, of te wel 'hel' genoemd. Zolang bruid en bruidegom dus gescheiden zijn omdat er geen liefde voor elkaar is, dan is er dus verdeeldheid, dus leiden en kan er geen vrucht – nieuw inzicht, nieuw leven – ontstaan!
Het doel van ieder mens is daarom om in het aardse leven de dingen die hij wil of ziet als waar, ook echt te integreren in zijn bestaan. Doet hij dat niet, dan heeft hij er dus niet voldoende liefde voor, dus kan het hem niet helpen, omdat het in wezen niet gewild wordt door die ziel.
Het is logisch en ook God niet te verwijten dat een mens in een bepaalde liefdeloze sfeer zijn verder geestelijk leven zou slijten, als deze persoon dat zo wil!
Waar een ziel misleid is, onwetend was, spijt heeft en in zijn hart de wezenlijk goede dingen wél wil en zoekt, zal de hellesfeer - de sfeer van liefdeloosheid - vanzelf voor haar oplossen, als zij die sfeer ontgroeit, wanneer zij middels allerlei omstandigheden laat zien dat zij werkelijk vasthoudt aan het bereiken aan wat echt liefde is. Hoe meer een mens al op aarde daarmee bezig is en volhardt, des te makkelijker de weg in het geestelijke wereld zal zijn.
Waar Gód (de Liefde dus) de mens beweegt tot scheppen, vrij worden, uniek zijn en dienen, zet satan daar en tegen aan tot scheppen van valse, tijdelijke ogenschijnlijk belangrijke materiële zaken, onvrijheid (slaafsheid door en aan de materie (het lichaam)) en tot heersen.
De kracht van de niet-liefde is het egoïsme, de hoogmoed, het valse, het tijdelijke, begrensde, angstaanjagende, verval, ellende en het dood brengende. Daarom is er ellende in de wereld, zolang de mens satans kant kiest en niet die van God, of te wel de eigenliefde wil en in de praktijk brengt en het ‘andere, betere’ niet toelaat, niet kent, er niet in gelooft. Een bruid zal niet kiezen wat haar niet zint. Een bruidegom zal zijn bruid zoeken waar zijn liefde naar uit gaat. Je zult moeten volgen waar je liefde naar uitgaat, want anders volg je onwaarheid. De bruid is gevormd uit afgezonderd bewustzijn wat werd misleid: het ego in de mens. De bruidegom is het volmaakte, dus is niet misleid. Het is de géést in de mens. Daarom is het zo dat de bruidegom de bruid uitkiest en de bruid de bruidegom volgt... als haar liefde naar hem uitgaat!
Satan heeft er recht op de mens te verleiden, omdat ook satan eens moet gaan inzien dat hij geen gelijk heeft en nooit méér kan worden dan God en geen greintje macht heeft, als geen mens meer met hem meewerkt en zijn kracht dus steunt! Ook satan is uit God en moet verlost. Ook satan leeft in een waan en probeert God Zijn kracht en wezen krachteloos te maken, wat echter nooit kan, omdat Jezus Christus een groot deel van satans macht teniet heeft gedaan, omdat dát bij het lijden en sterven van Jezus Christus, is omgevormd in liefde. Dat bewustzijn is dus aan satan ontnomen, waardoor satan nooit meer in zijn vorm van egoïsme, hoogmoed, dus liefdeloosheid héél kan worden. Wél kan satan er ooit eens achter komen dat - hoe lang hij ook vecht tegen de liefde - tóch zal moeten erkennen dat hij in wezen zelf liefde is, al wil hij dit niet geloven en haat hij zichzelf in diepste zin, waardoor hij alles, ieder om hem heen ook haat en kapot wil maken.
Wanneer de mens dus Jezus werkelijk herkent als zijn Verlosser en voorbeeld, zal het snel gedaan zijn met satans stuiptrekkende macht.
Jezus Christus Zijn lichaam is gemaakt van de stof (intelligentie, bewustzijn) die Maria haar lichaam bood. Ieder mens zijn lichaam is gevormd uit intelligentie uit satan. Waar een mens zijn lichaam sterft komt deze intelligentie waar het lichaam van gevormd was, vrij. Dat is nu dan als het goed is bevrijd uit een bepaald mate van verstarring, onvrede, egoïsme. Het heeft leren dienen. Immers, het lichaam op zich, kan niets doen. Het is tot niets in staat. Het is het bewustzijn van de geest, ziel IN die materie die die cellen waar dat lichaam uit bestaat, richting geeft, orders geeft. Die orders dienen er op gericht te zijn, te doen wat de ziel wil. Op haar beurt dient (zou moeten) de ziel te willen, uit te voeren wat haar geest van God in haar wil. Het lichaam vertolkt en voert dus uit wat de ziel wil! Daarom dient een mens zich bewust te zijn wat of hij wil: een leuk, makkelijk leven en maar doen wat je hoofd, je lichaam wil, denkt dat goed is, of willen, doen wat Gód in je wil. Kies je voor het laatste, dan zul je je lichaam het goede laten willen en uitvoeren. Het is dus de soort, kwaliteit NEIGING in de mens heeft voor iets, wat bepaalt hoe het leven zal zijn. Een neiging is liefde hebben voor iets. De kwestie is dus: waar gaat je liefde naar uit. Wat kies je. Wat is je doel… Ziekte en gezondheid, geluk en ongeluk, gemak, inspanning heeft alles te maken met hoe de mens omgaat met wat hij wil en welk kader hij gebruikt om te leven. Dat kader kan liefdeloosheid (satan, het kwaad, het verkeerde) zijn of liefde en waarheid, dus het goede, zoals God in hem wil. Dat geldt voor IEDER mens.
Het dienend functioneren (zoals een lichaam automatisch uitvoert wat de ziel / geest in haar willen (het hart klopt omdat het de waarheid in zich dient), deed dat bewustzijn groeien en liefdevoller zijn. Zo ontwikkelen zich dus delen bewustzijn uit satan tot het opgeven van de eigenliefde en komt er een vanzelfsprekend dienen voor in de plaats en worden neigingen bijgesteld omdat liefde groeit. Wat je eerder normaal, goed, leuk vond, wordt anders. Zo wordt dus in ieder leven een stuk van satans ziel omgepoold in méér liefde. Satan verliest dus bij iedere levensvorm een deel van zijn liefdeloosheid. Daarom is de oproep van God: heb lief! Want alleen zó wordt het kwaad overwonnen!
De mens is het sluitstuk van de ontwikkelingsweg uit de liefdeloosheid en allerlei beperking. In de mens komen ontelbare soorten en maten van liefdeloze intelligentie bij elkaar om omgevormd, verlost te worden opdat die intelligentie, dat bewustzijn - dat léven - weer wordt zoals deze intelligentie van oorsprong was. Alleen de mens heeft de vrije keus om hier met hart en ziel aan te werken of niet. Dat is de belangrijkheid van het leven van een mens op aarde. In hem komt alle bewustzijn thuis. Als het goed is… als hij daar dus voor kiest.
De mens is dus niet zomaar iets. Geen toeval, geen ongelukje, teveel of tekort, nutteloos of mislukt.
Met ‘de bruid’ waar de bijbel van vertelt wordt al deze intelligentie die ooit in afzondering verviel omdat het in de waan was meer te kunnen worden dan God, uit God bedoeld. God is ‘de bruidegom’ die een verbinding wil aangaan met Zijn bruid (alle afgedwaald bewustzijn dus geest en lichamen; kortom de gehele materiële schepping) om er een evenwichtig altijd durend leven mee te leiden. Anders gezegd: God is perfect, maar voelt zich niet compleet zolang intelligentie dat deel van Hem is, zich afgescheiden voelt en als zodanig gedraagt. Het brengt immers verdeeldheid, dus liefdeloosheid en lijden. Ga je zelf maar na (voorbeeld: je houdt van je kinderen, je wil alles doen om ze bij je te houden, maar als ze een andere (liefdeloze, foute) weg gaan, doet dat pijn en rust je niet eerder voordat ze dat inzien en bij je terugkomen). Zo is ook het verhaal van Adam en Eva bedoeld: Adam mist iets. God neemt uit Adam zijn grootste eigenliefde en plaatst deze in een zelfstandig leven, de vrouw Eva. Logischerwijze gaat Adams liefde (neiging) naar haar uit. Ze is immers deel van hem, zoals alle afgezonderde intelligentie (satan, de materie) deel is van Gód. God is niet te delen in stukjes. Hij is in alles en overal. Zo hoort dat ook met liefde die van Hem uitgaat. Er is geen deelbaar leven. Het leven is Gód. Daarom wil ook ten diepste alle intelligentie ergens bij horen en wil het zich verbinden met wat haar ontbreekt, wat ze nodig heeft, wat haar meer compleet maakt.
Daarom is het enige gebod dat God de mensheid gaf en nog steeds geeft ‘niets anders dan’: heb Mij lief. Want pas dan kan er een vruchtbaar samenleven zijn waarin van alles mogelijk is, dus wordt gerealiseerd in liefde. Er ontstaat dan dus iets uit die verbinding van de mensenziel met haar geest dat alles op een hoger plan brengt. Polariteiten worden opgelost en een nieuwe eenheid ontstaat. Dat is de vrucht (het gevolg) van de verbintenis tussen bruid en bruidegom, of te wel tussen ziel en geest. Waar deze samengaan is er een wederzijds dienen, waardoor dus - in dat nieuwe leven (de vrucht) dat is ontstaan - het leven eindeloos voortgaat in niet voor te stellen geluk, ruimte voor al wat liefde is.
In de gehele kosmos, de natuur, het dagelijks leven is deze gang van:
- leven in polariteit (afzondering): de schepping, de materie (de bruid)
- zoeken naar evenwicht, dat ontwikkelen, groeien, léven is (groeien in liefde, met de ware Bruidegom in verbinding komen en zijn) en
- oplossen van polariteiten wat één worden, volmaaktheid beleven is (het hemelse huwelijk), te herkennen als je dit wilt.
We gaan weer verder bij wat er gebeurt als een levensvorm sterft: het bewustzijn in het lichaam wordt bij de dood ervan na het uiteenvallen van dat lichaam toegevoegd aan de ziel.
Wat een mens dus op aarde deed aan goed, verrijkt dus de ziel waardoor de ziel een grotere vrijheid en geluk zal ervaren. Wat zij eerder niet wist, weet zij nu. Dát wat zij zag als goed en liefde noemde, herkent ze nu als kwaad, nutteloos, liefdeloos, enzovoort en vice versa. De essentie van het leven is haar bewust geworden. Dát is groeien, toenemen van liefde, dus meer heel worden, dichter bij God, de waarheid leven. Eigenlijk werd dus de onwaarheid van de ziel weg gedaan door de liefde weer te willen, te herkennen en… te dóén!
Waar het bewustzijn nog te weinig lijkt op Liefde, wordt dit bewustzijn uit het lichaam opgenomen door nieuw dierlijk leven. Soms worden er uit het betere bewustzijn van het lichaam nieuwe (dierlijke of plantaardige) zielen gevormd. Zo dient dus het vergane lichaam tot het vormen en voeden van nieuw leven middels de vorming van nieuwe lichamen en of zielen groot of klein..
De ziel van de overledene leeft in een sfeer van geluk en vrijheid indien de liefde tot God en medemens aanwezig was. Zij schept naar wil en vermogen en groeit in liefde en mogelijkheden.
Waar de ziel die liefde totaal niet heeft eigengemaakt, ervaart zij dus een sfeer daarmee overeenkomstig Deze sfeer, of toestand van zijn, noem je zijn in de hellesferen: het zijn zonder liefde of anders gezegd: deze ziel is zich de kracht van waarheid en liefde nog niet bewust en wíl dit ook niet en richt zich nog niet op God, want anders zou dit gelukt zijn!
Ook deze ziel zal door die dingen die zij ervaart en over zichzelf en het leven denkt en leert, groeien naar meer en meer vrijheid en geluk. Er is dus eeuwige vervolmaking… De vrije wil van welk mens dan ook bepaalt in welke sfeer een ziel zich ophoudt voor kortere of langere tijd. De ziel die altijd al koos voor liefde zoals God dit wilde, zal die hoogste sfeer van opperste liefde (hoogste hemel, ‘zijn bij God’) ervaren omdat zij immers dat zelf zo wilde en haar eigenliefde (liefdeloosheid) heeft afgelegd en dus leefde naar Gods wil.
Tot die tijd dat Jezus op aarde geboren werd, waren er veel mensen die niet van Gods bestaan wisten, of er niet voor gekozen hadden om in liefde en trouw aan God (trouw zijn aan de Geest (van liefde en waarheid) in Je ZELF) te leven.
Na hun dood verkeerden hun zielen dus in donkerte, al naar hun leven meer of minder liefdeloos was.
Dat is ook nu nog zo. Zij hadden echter volgens God - die liefde is - toch ook recht op beter bestaan. Maar hoe zouden zij verlost kunnen worden als hen de waarheid niet bekend was en zij toch hun vrije wil hadden waar ook God niet aan kon komen? Satan had hen in zijn macht. De mens koos immers voor zijn ego, zijn tijdelijk lichamelijk genot of welzijn, want hij wist en kon niet beter dan wat hij had en kende.
Hoe je het keert of wendt, het gaat altijd om eigenbelang als je Gods orde niet wilt volgen. God had ‘maar’ één werktuig: uit vrije wil gehoorzaam zijn aan de zuivere Liefde. Dat is dus uit vrije wil de wil van God doen. Doe je dat, dan realiseer je dus liefde en neemt dit toe en wijkt daardoor wat onecht, fout, liefdeloos is. Omdat ieder mens weer anders wil, denkt, plant, doet, hebben we vanwege al die verschillende mate van inzicht en liefde overal prachtige maar ook vreselijke plannen, uitingen, en gebeurtenissen, gevoelens. Tóch zijn die omstandigheden die mensen zichzelf en voor anderen scheppen zin, omdat we er door leren wat wel of niet liefde, dus wel of niet vruchtbaar, echt, waardevol en blijvend is!
Er was door die 6000 jaar heen zoveel onbegrip over wie-wat-waar God was en is, gegroeid, dat de mens meer licht zou moeten hebben, om te voorkomen dat de mensenziel niet geheel zou vermaterialiseren en dus verloren zou gaan aan satan. God erbarmde zich en besloot Zelf naar aarde te gaan en een mensenlichaam aan te nemen, om de enige weg uit het duister (onwetendheid en egoïsme) vóór te leven.
Er was lange, lange tijd van zuivere deemoed noodzakelijk geweest om zaad met daarin nog zuiver bewustzijn te vormen en te behouden. Dat bewustzijn (‘zaad’) zou de bouwstenen voor een dergelijk lichaam - dat dit Gods geest zou kunnen herbergen - leveren. Van het begin der mensheid was aan God bekend hoe dat bewustzijn (uit Satan) behouden moest worden om later het lichaam van Jezus te ‘leveren’. Dat zaad moest komen uit het geslacht van David, uit Juda, één van Jakobs zonen. Waarom? Omdat in dit geslacht de beste voorwaarden aanwezig waren daarvoor. Meer kunnen we daar niet over zeggen dan dat in deze mensen - ondanks hun soms grote fouten - de gehoorzaamheid aan God gebleven was, waardoor optimaal Gods wil gevolgd werd, waardoor het bewustzijn van díe kwaliteit was gebleven dat het de Geest van God waard zou zijn te dragen.
Maria was een telg uit dit geslacht. Zij was dermate zuiver bewaard gebleven, dat haar erfelijk materiaal
geschikt gebleven en geworden was om Gods totale geest te kunnen binden.
Dat is nu een groot wonder, waar veel mensen met gemak overheen stappen.
Waar iets (op een haartje na) volmaakt is, is er de verbinding met de volmaakte vrije tegenpool mogelijk.
Zo kon dan Maria’s bewustzijn met Gods geest overschaduwt worden. Gods Geest incarneerde dus in het ‘zaad van de vrouw’. De onbevlekte ontvangenis is zo vreemd nog niet…
De vrouw levert het lichaam (dat bestaat uit satans zaad (bewustzijn), dat nu het lichaam moet gaan leveren voor Gods Zoon).
Gods géést levert de geest. Zo kan dan Jezus’ lichaam groeien in Maria. Een natuurlijke vader is niet nodig. God is de Vader van de mens Jezus. Maria is een soort ‘draagmoeder’. Zij voedt alleen het lichaam van Jezus met haar zeer zuivere, verfijnde deemoedig gebleven lichaamsstoffen die zij ook zuiver hield met haar totale overgave aan Gód. Haar ziel is zeer hoogstaand en de beste ziel waarbij Jezus op aarde kon groeien. Haar ziel was toppunt van deemoed, een aspect van de zuivere liefde. Er was niet eerder een vrouw in de wereld die dat evenaarde. Daarom was het Maria die de moeder van Jezus’ lichaam moest en ook kon worden.
Maria had helemaal geen man nodig om Jezus te verwekken. Zij verwekte trouwens niet, zoals geen enkele vrouw leven verwekt. Het was Gods geest die bij Maria kon incarneren omdat haar zuivere leven het meest van alle mensen leek op dat van Gods geest. Zo wekte Gods geest zich tot leven in Maria omdat zij paste bij Gods geest. Gods geest vormde Zich een lichaam uit Maria’s lichamelijke en geestelijke bouwstenen (bewustzijn) van grote ‘liefdeskwaliteit en dus zuiverheid.’
De gewone méns heeft lichamelijke samensmelting van man en vrouw nodig om zaad en eicel bij elkaar te brengen, waardoor er nieuw leven kan groeien. De man wekt hierbij het leven in de eicel van de vrouw. Door de verwekking wordt het erfelijk materiaal (bewustzijn van man en vrouw) geordend tot de embryo die het lichaam is voor de ziel die dat wordende lichaam tot eigendom heeft.
De gewone mens is nog verre van volmaakt. Zijn erfelijk materiaal idem. Daarom kan een gewoon mens ook nóóit Gods totale geest aantrekken. Zijn bouwstenen zijn onvoldoende zuiver of misschien zelfs wel amper aanwezig om het totaal dat Gods geest nodig heeft, te bieden. Zuivere geest is volmaakt. Anders is het niet zuiver. Er is dus niets teveel of tekort. Het is de enige perfecte geest die God toebehoort.
Daarom kan God nooit een ‘partner’ of ‘wederhelft’ hebben. Immers, waar haal je die perfecte ‘andere’ geest dan vandaan die de tegenpool van God zou zijn? En.. hoe kan dat ook, als God de Enige, Perfecte, Volmaakte Alles in zich hebbende Kracht is? En als God de Enige is, dan is er niet nog een ander ‘enige’. Dat wat er is, komt uit de Ene voort. Daar hoef je dan geen verbinding mee aan te gaan, want je BENT dat ene al… Er kan dus nooit en te nimmer iets perfects naast Iets dat perfect is bestaan! Daarom is het dus zo dat God, Jezus geen vrouw zou willen of kunnen hebben. Een mens heeft juist de wederhelft nodig om meer héél te worden en toe te voegen, wat ontbrak. We spreken er niet voor niets van dat man en vrouw elkaars wederhelft zijn en elkaar dienen en daardoor mogelijk maken wat eerder niet mogelijk was.
De mens kan zich ook alleen voortplanten door samen te smelten met dat wat hij, zij zelf niet heeft! God verwekt alle leven wat er waar, hoe ook maar is, uit zichzelf! Dat is het léven dat in iedere cel aanwezig is en cellen doet samengaan en doet delen.
Alle leven is in Hem. Alle licht, liefde is God. Hij is volmaakt, dus alles is in Hem.
Al het licht tezamen is al het bewustzijn dat God is. Er is niet een ‘ander’ bewustzijn. Wat er dan aan schijnbaar ander bewustzijn is, is altijd nog UIT God en VAN God.
De volmaakte liefde die God is, verbindt ALLES wat nodig is tot iets dat levensvatbaar is, of wat God wil dat gebeurt. Waar God niet aanwezig is als liefde, of zich er uit terugtrekt, of niet wordt gewild door mensen, vervalt dat lichaam of gebeurt iets bepaalds niet. Vervallen, uit elkaar gaan, oplossen heeft uiteindelijk snel of langzaam doodgaan tot gevolg. Ook kunnen dan dus dingen die goed zijn en volgens God worden gewild, niet plaatsvinden als een mens geen liefde heeft of God niet wil, dus onecht is, afgezonderd is van de waarheid. Allerlei gebrek wordt hierdoor veroorzaakt. Alle leed en dood is dus eigenlijk een zich terugtrekken van Liefde, of liefde tekort hebben, wat gebeurt als iemand uit vrije wil geen liefde heeft of wil, of het tijd is dat een levensvorm (lichaam) oplost of sterft. Doel van dat op natúúrlijke wijze uit elkaar vallen of doodgaan is dat de INHOUD (het bewustzijn, de intelligentie, het léven) die die lichamelijke vorm bij elkaar houdt, vrij wordt en verder ontwikkelt in de geestelijke wereld. Die inhoud is dus de geest, de ziel in die mens die dat lichaam vormde. Lost het lichaam op, dan is de ziel vrij al naar gelang ze de liefde heeft gezocht en ‘gedaan’. Waar bewustzijn zich bewust wordt van wie, wat het werkelijk is, keert dit bewustzijn weer VRIJ in de bron. Zo niet, dan is er nog een lange, lange weg in afzondering te gaan, totdat dat bewustzijn zich bewust geworden is dat zij deel is uit God en zich weer wil voegen in Zijn wezen.
De bijbel voorspelde in het Oude Testament dat Jezus, de Verlosser, de Heiland, Gods Zoon geboren zou worden uit het geslacht van David.
Alles is er aan gedaan om dit te voorkomen. Want satan nam zich voor om het ‘Zaad van de vrouw’ waaruit de Verlosser zou komen, te vernietigen. Hij volhardde in het verleiden van de mens (via seksualiteit die lichamelijk wordt beleefd, lukt dit goed. Dat leert de geschiedenis wel. 85 % van alle misdaad komt voort uit, of heeft te maken met misbruik, onbegrip rond wat in wezen het doel is van seksualiteit, wezen en doel van man, vrouw). Via het lichaam werkt Satan sterk. Dat is ook logisch. Het lichaam is immers gemaakt uit zijn ziel! Zijn intentie (wellust, willen heersen, pijn willen doen, ongeluk veroorzaken, egoïsme enzovoort, zijn negatieve aspecten die nog gelouterd moeten worden. Louteren is niets anders dan ontdoen van dat wat tegen de Liefde en Waarheid (dus tegen God) indruist.
Satan inspireerde veel mensen en gebruikte hun zwakheden. Hij doet het nog steeds.
In onze tijd vooral
-door verdwijnen van moraal, groeien van zedelijk verval, valsheid en waarheid uit de bijbel met elkaar te vermengen en door het doden (wegnemen) van de werkelijke onbaatzuchtige liefde zonder eigenbelang,
-door het laten groeien van gemakzucht en wellust en door het laten ontstaan van allerlei (buitensporige) verleidingen.
-door het Christendom uit te roeien…
-door, via liefdeloos gebruik van ogenschijnlijk of soms ook goede ontwikkelingen, uitvindingen. ..
Satan is dat deel bewustzijn, intelligentie dat DENKT een godheid op zích te kunnen zijn - en dit ook WIL - maar dat nooit kan worden omdat hij altijd maar een déél is van God dat bestaat zolang zijn bewustzijn, liefde veracht dus probeert kapot te maken. Satan leeft in de illusie dat hij God niet nodig heeft, God hem niet liefheeft, hij denkt dat hij zijn eigen wereld groter, sterker kan maken dan die van God. Eigenlijk net als een kind dat zijn eigen weg gaat die leidt tot ellende, als dit kind afwijkt van wie hij in wezen is, terwijl zijn ouders van hem houden, hem waarschuwen en willen helpen en zien dat deze weg die dit kind kiest, moeilijkheden en lijden brengt en dus een omweg is. Het kind denkt zichzelf goed te kennen, denkt dat hij het allemaal wel weet en kan, maar beseft niet dat de roots van hoe hij is, altijd nog liggen in zijn afkomst, zijn ouders die omdat ze van hem houden, hem het beste kennen en meer middelen hebben om hem een goed bestaan te bieden.
Satan gebruikt voor het kapot maken van liefde die hij haat omdat hij in zich de liefde die God is niet wil en niet kent:
-de antipathie van veel mensen tegen God door het verkeerde Godsbeeld dat de meeste mensen hebben geleerd of ervaren;
-het ‘ver’ ontwikkelde verstand dat echter niet of amper meer gééstelijke dingen kan bevatten en er ook de kennis niet meer voor heeft;
-het sterk materieel (zwak, genotzuchtig, egoïstisch) geworden lichaam;
-de grote onwetendheid;
-het drukke gejacht, gejaag en stress van de mens
-hang naar, steun zoeken van de mens die zijn heil zoekt in uiterlijke tijdelijke, dus materiële, lichamelijke zaken.
Satan gebruikte ook de Farao van Egypte. Hij was de eerste die probeerde om ‘het zaad van de vrouw’ te vernietigen. Hij doodde namelijk alle Hebreeuwse jongentjes.
Later was er Haman die erop uit was om Gods volk Juda die tijdens de Babylonische ballingschap bij de Meden en Perzen woonden, uit te roeien.
Weer later was het Koning Herodes die opdracht gaf alle jongetjes van twee jaar te vermoorden in de hoop dat daar de nieuwgeboren Koning van de Israëlieten (de Verlosser) bij zou zitten.
Toen waren het de verstandelijke Farizeeën (bijbel ’geleerden’) die in Jezus niet de Verlosser herkenden en Hem kruisigden. Nog later waren het de verstandelijk ingestelde wetenschappers en bijbeluitleggers die God in een kwaad daglicht stelden. Nu is het de wetenschap, de techniek beheerst door het verstand en het moeten leven in een systeem van regels, wetten en dogma’s.
Satan rekende echter niet op één ding: de kracht van de liefde die alle eigenbelang en angst voor het sterven overwint. Dit nu deed Jezus. Dáármee werd satans macht gebroken. De mens had immers van toen af aan het vastomlijnde ontegenzeglijk ware voorbeeld dat een mens in staat is eeuwig leven te verwerven door gehoorzaamheid aan de liefde, de enige grootste vijand van satan.
Als mens heeft Jezus er dertig jaar over gedaan om zijn ziel gelijk te maken aan de geest van God in Hem.
Jezus had een dermate toegerust lichaam dat het al het menselijke bevatte. Dat alles - wat onvoorstelbaar sterk in één mens verenigd was - zou ondergeschikt moeten worden aan Gods geest in Jezus. Hij zou daarvoor God onvoorwaardelijk moeten gehoorzamen en geen enkele fout mogen maken. Een fout is iets willen of doen wat liefdeloos is. Alles wat Jezus dus als mens voor, om zichzelf zou willen, is eigenliefde (eigenbelang). Hij zou dat alles moeten negeren uit liefde voor de ene waarheid God, de onbaatzuchtige liefde die de eigenliefde opzij zet om God, de medemens te dienen. Dat deed Jezus…
Jezus moest daarbij dus tot het uiterste gaan. Zijn lichaam bestond immers uit een immens groot aandeel van satan. Pas wanneer dit lichaam gedood zou worden door het uit vrije wil opgeven van Jezus zijn grootsheid en leven, zou satan een mega-deel worden ontnomen, waardoor deze nooit meer zo’n macht zou hebben dat de mens niet meer kon terugkeren in zijn Bron, God.
Jezus deed de wil van de Vader, zoals een zoon dit hoort te doen, waar die wil van die vader goed en wijs is en het leven dient. Hij offerde zich op onder grootste spot, terwijl de geest van God in Hem nota bene 100% was! Ieder kon zien dat Jezus Schepper was en gebieder over leven en dood. Toch was het de haat en het onbegrip uit hoogmoed (satan in de mens die God niet of maar half half wil, of niet kent) dat de mensen verblinde.
Jezus als Hoogste liet Zich dus totaal machteloos vernederen tot laagste. Dit was nu de grootste daad die God voor de mens kon doen. Hij liet dus de grootste deemoed zien. Daarmee ontnam Hij satan kracht en bewustzijn. Jezus Christus liet zien dat liefde tot God levend maakt en sterker is dan de liefdeloosheid die dood en verval brengt. Jezus liet zien dat een mens door en via liefhebben eeuwig leeft en dus dóór leeft na de lichamelijke dood.
Jezus liet zien dat je wint met liefde, al lijk je te verliezen.
Tevens was dit voorbeeld van Jezus voor mensen in de hellen een getuigenis dat leven in goede kwaliteit pas mogelijk is door een deemoedig maar liefdevol hart. Zo wees Jezus ieder de weg en ook ons.
Wij zouden nooit de weg uit onwetendheid, uit de liefdeloosheid kunnen vinden, als we zouden moeten vertrouwen op ons eigen beperkte verstand en als we het zouden moeten hebben van onze eigen zwakke wil…en beperkte kennis en hoogmoed te denken het zelf te kunnen en te weten. Het is altijd nog het léven in ons dat ons doet leven. Wij, geen mens kan leven maken en dat zal ook nooit lukken!
Jezus had geen aardse vader nodig om verwekt te worden.
Dat zal nu duidelijk zijn waarom. Nog eens in het kort: Hoe kan Gods geest die volmaakt is ergens anders een volmaakte vrouw vandaan halen, gelijk aan Zijn wezen om daarmee leven te verwekken? In Gods geest zijn de polariteiten verenigd, en is alles in perfecte harmonie aanwezig. Bij man en vrouw zijn delen, polariteiten, en allerlei gebrekkig aanwezig. Daarom vullen man en vrouw elkaar ook aan (zij zijn elkaars wederhelft). Bij Jezus hoeft er niets aangevuld te worden en kan dat ook niet, omdat hij geheel volmaakt is. In Hem is Alles en daarom heeft Hij geen wederhelft nodig.
De bruid die Jezus zoekt is de gehele schepping die verlost moet worden uit het afgezonderd zijn van de zuivere liefde en vrijheid die God is. De ’wederhelft’ van Gods geest wordt dan weer één met de Bruidegom.
Jezus zou zich ook nooit kunnen voortplanten via een mens. Zijn zaad zou dan immers delen van Zichzelf hebben weggegeven. Welk lichaam zou er voor die vrouw en waar dan wel vandaan gehaald moeten worden om die puur volmaakt goddelijke geest in zich te binden?
Welke vrouw zou daarbij Jezus waardig zijn? Er kan geen andere vrouw zijn met een volmaakte geest uit God. Zij zou dan een god náást God moeten zijn wat niet mogelijk is, omdat er maar één God is. Dat kan ook niet anders, omdat God anders begrensd, onvolmaakt en tijdelijk zou zijn. God zou dan niet alles in Zich hebben. Er zouden dan dus meer goden zijn. Hoe kan dat als er maar één volmaakte liefde is waar alles uit voortkomt? Er moet wel één volmaakt Iets God zijn, anders zou Deze niet volmaakt zijn … en niet kunnen scheppen, dus geen leven kunnen voortbrengen en … in standhouden.
Denk hier maar over na. Ieder kan zo nodig na enig denkwerk tot de conclusie komen dat het niet anders kan dan dat er één Volmaakte God is die Liefde is…
Een beetje liefde zou nooit volmaakt kunnen scheppen omdat er immers bewustzijn, licht ontbreekt! Alleen dit laat al zien dat het niet anders mogelijk is dan dat er één God die volmaakt is, bestaat uit wie alle leven voortkomt.
Al zou Jezus zaad hebben uitgestort, dan zou een groot deel van Jezus zielestof in dat zaad nutteloos zijn geworden. Het leidde immers dan niet tot leven…
Het moet bekend zijn dat in zaad belangrijke zielestof van de man zit. Dit wordt onttrokken aan de man zijn ziel. Waar een man veel zaaduitstortingen heeft maakt hij zijn ziel er niet krachtiger op, maar juist meer krachteloos. Dit is ook een belangrijke reden dat de mens niet op zijn minst helderziend is en de mensheid steeds meer verzwakt. Hij geeft door verkeerde leefwijze veel belangrijke lichtdelen (bewustzijn) weg, als dit tenminste geen nieuw leven dient. Als zaad niet tot verwekking leidt is er dus een stagnatie van verlossing van delen uit Satans ziel. Immers het doel van zaad is een nieuw mensenleven waarin grote delen van Satan worden verlost.
Hoe meer de mens dus toegeeft aan lichamelijkheid, des te meer hij Satans verlossing - dus ook die van zijn eigen ziel - tegenwerkt…en lijden in welke vorm dan ook groeit.
Jezus zou door het zich niet houden aan Gods orde, zelf onvoldoende geestkracht hebben ‘overgehouden’ om Zijn zware taak te volbrengen.
Jezus als mens moest de vrije wil opbrengen de wil van God in Zich te doen. Als hij nooit geoefend was geweest in het weerstaan van welke verleiding dan ook, zou Hij nooit hebben kunnen beslissen tot het uitvoeren van zijn loodzware taak. Bij Jezus’ leven hoorde ook het beheersen in allerlei opzichten van zijn lichaam. Jezus onthield zich van seksualiteit. In hem zorgde het evenwicht voor geen enkel gebrek en geen enkele noodzaak tot aanvullen van wat dan ook. En… voor wie dit niet weet of niet begrijpt: de volmaakte mens ervaart in dat volmaakt zijn (dus in de geestelijke staat van zijn waar het lichaam niet meer is) nog veel grotere hoogtepunten, waarbij die van de aarde verbleken.
Jezus had ook geen seks nodig om zich er gelukkiger of completer door te voelen. Hij is en was immers volmaakt. Hij taalt niet naar seksualiteit al kent hij wel alle gevoelens daaromtrent, omdat Hij immers God is die alles kent en weet en in Zich heeft en Jezus een menselijk lichaam heeft!
De volmaakte mens (die trouwens niet bestaat op aarde) heeft alle uitersten in zichzelf verenigd en heeft gelukzaligheid gééstelijk gemaakt. Hij beleeft opperst welzijn in het volmaakt gelukkig zijn. Dit ervaren vervangt totaal de lichamelijke seksualiteit die niets vergeleken is bij dit opperst geestelijk geluk.
Omdat ieder aards mens menselijk is en niet volmaakt is, is het normaal dat ieder mens iets met of aan seksualiteit beleeft en heeft ieder mens ook een ander medemens nodig om geluk te ervaren.
Er zijn ook mensen die zeggen: ‘waarom was Jezus geen vrouw’?
Dat kan niet. Gods geest is manlijk, alhoewel God in wezen uit twee polariteiten bestaat: het manlijke en het vrouwelijke. Deze polariteiten zijn echter in Gods centrum totaal volmaakt in evenwicht. Daarom ‘merk je niets‘ van die gescheiden kwaliteiten. (zoals je in lauw water niet koud en heet opmerkt).
God in het algemeen noem je manlijk. Zoals we ook man en vrouw apart ‘hij’ en ‘zij’ noemen en voor ‘de mens’ in het algemeen ‘hij’ zeggen, doen we dat ook bij God (‘Hij’).
De ziel, satan, de schepping geef je aan met ‘zij’. Satan is als het ware de ‘wederhelft, alleen… deze moet eerst waardig worden door de bruid te WILLEN zijn van de Vader. De ‘bruid’ bestaat uit de gehele schepping met daarin leidend de MENS op aarde die wil terugkeren in God, dus als het ware een verbond, huwelijk wil aangaan met de geest in hem. Deze geest van God in de mens is de Bruidegom, die hoopt op de bruid met wie hij één kan worden opdat er nieuw leven, leven op een hoger niveau met meer en meer mogelijkheden gevolg zal zijn. Dat is de geboorte van het kind dat verwekt wordt bij samensmelten van man en vrouw. Dat is de vrucht der liefde.
De Vader in God is de Wijsheid. De Zoon in God is de Liefde, die God in Jezus kwam voorleven.
Jezus kan nooit een vrouw zijn omdat Zijn Géést van Gód is, die manlijk is.
De ziel van de mens (man en vrouw) is uit satan: vrouwelijk dus.
De vader in God staat voor de wijsheid. Jezus, de Zoon, staat voor, IS de Liefde uit God.
De ziel, het lichaam, de gehele materiële schepping staat voor ‘de vrouw’.
Daarom spreekt Jezus ook veel over Zijn bruid. De bruid staat voor de mensenziel die Hij voor Zich wil winnen, zodat dat afgescheiden bewustzijn weer terug komt in Zijn wezen. Jezus houdt van die bruid, want ze is een deel van Hem. Alleen… de bruid moet wel de bruidegom willen liefhebben. Dat lukt beter als zij Zijn liefde voor haar herkent en aanvaart.
Het lichaam is gemaakt uit satans zieledelen. Het lichaam is dus vrouwelijk. Pas wanneer ‘de vrouw’ (de mensenziel) zich verbindt met de man (Gods geest) is het kwaad en alle lijden weg. De vrouw volgt immers pas de man als zij van hem houdt en doet dan wat zijn wijsheid is. Zo houdt pas alle lijden op als de schepping (‘de vrouw’, de bruid) Góds wil doet. Als er dus werkelijke liefde is voor de enige waarheid (God, ‘de man’), volgt de vrouw (schepping, het lichamelijke, de mensenziel) dan dus de man (God).
Op dat moment is dan de reden voor een materiële schepping vervallen en lost de materiële schepping op!
Satans ziel is dan teruggekeerd in de Liefde. Dat is de geboorte van het 'liefdeskind', de nieuwe wereld
die gaat komen.
('Zie, Ik maak alles nieuw, de hemel en de aarde). Metafoor hiervoor is de geboorte van een kind uit liefde tussen man (geest) en vrouw (de ziel) in een mens.
Het is de vrouw die het meest ontvankelijk is voor verleiding, voor ijdelheid, voor zwakte enzovoort,
omdat zij gemaakt is uit die eigenschappen die Satan zo graag bezit en ook houdt zolang deze zich niet schikt in Gods orde die liefde is.
De vrouw heeft ‘de vader, de wijsheid, de man’ nodig om het goede ten uitvoer te brengen. De vrouw is zeer belangrijk omdat datgene dat wijs en waar is uiteindelijk niet bepalend is. Het krijgt pas zijn enorme waarde als wijsheid uitgevoerd wordt. Het krijgt dan pas zijn waarheid (waardevolheid).
De vrouw is bij uitstek de uitvoerder van het goede, terwijl de man meer de bedenker (kanaal voor wijsheid uit God) is (hoort te zijn!). Hij heeft meer het sturende, het uitdenkende. De vrouw doet dan dat wat wijs is omdat zij liefde heeft voor de man (wijsheid).
Vrouw is dus niet mínder of een man méér. Nee, zij hebben elkaar nodig en kunnen dankzij elkaar hun wezen beleven. Zij zijn elkaars aanvulling, tegenpolen, wederhelften.
De vrouw is ook de gemeente van Christus. De bruid. Christus is de bruidegom. Waar de ziel (de vrouw) Jezus Christus volgt, is er het ‘hemels huwelijk’. Dat hemels huwelijk is het samengaan van de ziel met haar geest.
Eva koos voor haar eigenliefde. Zij wilde doen wat zij wilde. Zij wilde doen wat haar eigenliefde (satan) in haar zei. Zij koos daarmee tegen Gods orde. Zij volgde dus niet de Vader. Adam koos ook niet voor de Vader. Hij koos voor Eva, die hij meer lief had dan God! Dit alles kon God die alvermogend is niet tegenhouden. De mens moest en zou de vrije wil immers wel behouden. God is zelf vrijheid. Hoe kan dan een wezen uit Hem niet vrij zijn? Als God zou bepalen voor de mens of Hij zou de mens dwingen, dan zou de mens niets anders dan een robot zijn. God zou dan even erg zijn als satan. En dan nog, satans ziel zou daarmee nooit verlost kunnen worden! Satan, dus ook onze zielen moeten uit eigen vrije wil de weg naar God willen gaan.
Even ter aanvulling: Eva staat niet voor de vrouw. Ze staat voor het ego in ieder mens, dus man of vrouw.
Adam staat niet voor de man. Hij staat voor de geest in ieder mens, dus man of vrouw.
Jezus zorgde ervoor dat satan een flink deel macht verloor en moest inzien dat deemoed in plaats van hoogmoed wint! Nog steeds probeert satan bij de mens voet aan wal te krijgen via slinkse zaken, misleiding, onderdrukking en vooral onwaarheid, leugenachtigheid, dreigen, angst, onwetendheid, onvrede en ongeloof, maar ook gemak, uitvindingen die de mens verslaafd, volgzaam maken en de eigenheid doen ontnemen (denk aan AI). De mens die Gods leer niet kent, een vooroordeel tegen God / Jezus heeft, zal nooit voldoende onderscheid kunnen maken tussen waarheid en onwaarheid.
Ook de Da Vinci Code kun je zien als een poging van satan om Jezus in diskrediet te brengen.
De tijdgeest van nu is:
- maak van Jezus een gewoon mens. Daarmee heeft de mens meteen een vrijbrief voor zijn eigen gedrag, als hij gelooft dat ‘Jezus het immers ook zo deed’;
- dicht Jezus allerlei menselijke trekken die Hij niet beheerst toe en we hoeven onszelf niet meer te beheersen…;
- christenen zijn dogmatisch en denken dat zij alleen de waarheid kennen ‘met alleen ‘hun’ Jezus;
- ze discrimineren dus en zijn zelfgenoegzaam of intolerant;
- God is niet nodig. We kunnen het zelf wel;
- ‘we hebben allemaal onze eigen waarheid. Het gaat om jóú! Je mag genieten. Meer hoeft niet…’
- Jezus is zeker niet goddelijk en praat helemaal niet van wonderen omtrent zijn geboorte en zijn leven;
Kortom, Jezus staat onder vuur. Waarom? Omdat in deze tijd het moment is aangebroken dat de mens kiest voor of tegen Jezus Christus. In deze tijd zal de mens ontwaken en inzien dat hij niet buiten God kan of door blijven modderen tot het bittere eind waarvan het resultaat is dat de zielen van velen zullen vermaterialiseren, er vreselijke dingen gebeuren waardoor nog grotere vertwijfeling, radeloosheid en onvrijheid het gevolg zullen zijn en een enorme toename van verval ondanks (dankzij) technisch vernuft en verstandelijk denken dat men meer en meer ziet als oplossing van welk probleem of ongenoegen dan ook. Er is een grote geestelijke strijd gaande, maar alhoewel satan uit alle macht de wereld in zijn greep houdt, stuiptrekt hij omdat veel mensen gelukkig toch gaan kiezen voor de vrede die van God uitgaat…
Maar nog steeds probeert satan in zekere zin het ‘Zaad van de vrouw’ te vernietigen. In dit geval is het de wederkomst van Christus die hij probeert te voorkomen. De mens die begrijpt dat het gaat om een gééstelijk bewust worden van de kracht van liefde uit God, zal dus niet misleid worden en weten dat het gaat om niets anders dan vast vertrouwen op Gods liefde die werkzaam wordt doordat de mens dit ZELF zo wil en eruit leeft en niet wachten op een lichamelijke terugkomst van Jezus Christus. Met de ‘voorspelling’ dat hier of daar Jezus op aarde zal zijn, zal de mens dus ook niet te misleiden zijn!
Dát bewustzijn vormt de nieuwe wereld waarin kwaad niet meer wordt gewild en dus geen kans meer krijgt! De mens dient zich dit bewust te worden en systemen los te laten en de liefde geboren te laten worden in zijn eigen hart. Dat is de wederkomst van Christus.
De nieuwe wereld, Gods koninkrijk is in wezen niet op aarde in de materie te vinden, maar kan groeien in ieder menselijk hart! Als het daar goed zit, volgt er vanzelf een materieel koninkrijk van (zoveel mogelijk) vrede, omdat mensen immers dan het goede willen, kiezen en dus doen!
Ook satan zelf is misleid. Hij denkt dat Jezus lichamelijk zal weerkomen op aarde en heeft niet door dat het gaat om het persoonlijk ontwaken van de zuivere liefde in ieder mensenhart, wat de toekomst maakt tot een prachtig nieuw wereldrijk, waarin dus liefde en dienstbaarheid jegens elkaar, feit zal zijn. Satan heeft dus geen enkele kans als een mens kiest voor het goede en niet meer te verleiden is voor wat onwaar, geen liefde, egoïsme is. Daarom is de gesteldheid van het menselijk hart en zijn gedrag daaruit, cruciaal voor het bereiken van vrede en gezondheid.
Wél wil satan een geestelijke wederkomst (het opnieuw ontwaken, geboren worden van onvoorwaardelijke liefde van de mens tot God) voorkomen. De antichrist doet goed zijn best. Kijk maar om je heen…
Alles wat waarheid in God is wordt belachelijk gemaakt en uitgedoofd.
Alles wat leugen is, maar waar en goed lijkt, wordt aangeprezen.
Alles wat natuurlijk is, wordt als onnatuurlijk, vies, fout, eng gezien.
Alles wat onnatuurlijk is, wordt als natuurkijk, goed gezien en zelfs verafgood.
Het kwaad en de mensen die zich ervoor lenen, doen er aan mee en werken dus mee aan het onmondig, onwetend, krachteloos, bang maken van de mens die verslaafd raakt aan wat hem in zijn macht heeft.
De materie, het verstand IS het satanische als liefde en vrijheid niet de intentie - dus basis - was.
Daarom zal het kwaad - satan - via alles wat materieel is, proberen liefde uit te doven. Het is dus het verstandelijke, het bikkelharde liefdeloze, onvrij makende, angstaanjagende, dwingende, leugenachtige dat de mens klein houdt en… af van God. Daarom is ook de materie altijd aangeduid als de afgod die de mens afhoudt van God, liefde willen en doen.
Satan zijn strijd is van mens tot mens. Van ziel tot ziel. Het gaat erom dat ieder persoonlijk mens durft te kiezen voor of tegen Christus. Voor of tegen de Kracht van de Liefde. Dat staat en valt met het erkennen of het ontkennen van Christus.
Hoe kun je strijden tegen iets dat je niet kent, negeert, waarin je niet gelooft?
Hoe kun je strijden voor iets wat je niet kent en dus ook niet lief hebt?
Jezus brak satans macht. Wij kunnen evenzo doen, als wij Jezus volgen. Een andere weg uit welk lijden dan ook dan de hoogste onbaatzuchtige niet veroordelende liefde en de grootste deemoed is er niet…
De oplossing ligt niet in de mens zelf, maar in zijn intentie lief te hebben, zoals Jezus dit voordeed.
En God doet de rest als wij Hem erom vragen en Hem zijn gang laten gaan. Hij gebruikt ons om Zijn doel te gebruiken. We hoeven onszelf alleen maar dienstbaar t.o.v. God en dus onze medemens op te stellen.
Wij als mensheid zijn de vrouw, de wederhelft die zich kan voegen naar wat de Bruidegom, Gods wil is..
als de mens zijn ego overwint en doet wat de geest van God in hem wil, is er een bruiloft, groot feest dus.
Gera Hoogendoorn-Verhoef